Het is woensdagochtend  tien over acht wanneer ik, net m'n bed uit, gekras hoor aan de voordeur van mijn appartement. Het lijkt alsof een kat of hond zijn nagels zachtjes langs de verf schraapt.
Even denk ik nog; Oh jee, er zal toch niets zijn met mijn lieve kleine oosterse buurvrouwtje? Zij is de enige die altijd aan de deur krabt als ze mij komt verwennen met iets lekkers uit haar Oosterse keuken. Zij is heel petit en dribbelt met korte snelle pasjes over de gang, rolt haar rollator op mijn drempel en kan vervolgens niet meer bij mijn bel. Dit is de reden waarom ik als eerste aan haar denk.
Maar wanneer ik in mijn nachtgewaad, mijn haar op windkracht 7 en zonder lipstick en mascara, door het spionnetje in de deur kijk, zie ik tot mijn grote verbazing twee in het zwart geklede mannen staan. Een lange jonge bonenstaak en zijn kompaan die iets meer volume heeft, kleiner is en ouder.
Voorzichtig, doe ik de deur die nog op de ketting zit een klein stukje open. Voor alle zekerheid laat ik de ketting er nog even op, je weet maar nooit en zeg vrouwmoedig' Goedemorgen heren, is dit een overval?'
'Nee mevrouw' antwoordt de oudste lichtelijk geïrriteerd, wij zijn de loodgieters.' De loodgieters?' herhaal ik een beet je oenig. 'Op dit tijdstip?' Kunt u zich misschien legitimeren?' Iedereen kan wel zeggen dat ie de Loodgieter is. ( bluf Jo! Pure bluf!) 'Er lopen nu eenmaal hele rare kostgangers rond op deze aardbol' doe ik nog een schampere poging , waarop de jongeman in al zijn onschuld, de rits van zijn jack naar beneden schuift en laat zien dat de bedrijfsnaam in knallend signaalrood wel degelijk zegt dat het inderdaad de loodgieters zijn.
'Wilt u vandaag nog van uw lekkage af?' zegt de andere man nu bijna tegen kookpunt aan( daar kan ik mij wel iets bij voorstellen) ' Zeker wel' antwoord ik.' Mogen wij de lekkage misschien even zien? Dan kunnen wij aan het werk'. En terwijl ik de ketting van de deur schuif en nuffig tegen allebei zeg, dat ze het pand geheel op eigen risico kunnen betreden( er staat altijd een hockeystick achter mijn voordeur klaar, voor je weet maar nooit).

Ik laat ze onder stil protest binnen en neem ze noodgedwongen mee naar mijn slaapvertrek om de lekkende ellende zelf te kunnen aanschouwen.'Nou' zegt de oudste' dat ziet er niet best uit en constateert dat het op drie plaatsen lekt.
Ik bied intussen mijn excuses aan voor mijn gedrag en leg hen uit dat ik niet van hun komst op de hoogte was gesteld door de verhuurder. En dan sta je, als vrouw alleen, wel even raar te kijken als er s'ochtends heel vroeg twee in het zwart geklede mannen, die zich uitgeven voor loodgieters, aan je voordeur staan te krabben, vooral ook, omdat ik de dag ervoor twee ongure types op het terrein zag, die tegen de achterkant van een witte bus geleund de hele omgeving stonden op te nemen. Ik hou er niet van. Je moet tegenwoordig zo alert zijn. Als oudere ben je heel kwetsbaar in deze gruwelijke tijd waar men geweld niet schuwt en het bijna gewoon gevonden wordt.
Een slimme meid is op de toekomst voorbereid nietwaar? En mij is geleerd dat de eerste klap een daalder waard is. Ik heb het ding gelukkig nog nooit hoeven gebruiken en dat wil ik graag zo houden.
De loodgieters willen geen koffie en gaan meteen aan de slag. Ik vertrek naar het zwembad voor mijn eerste training in het nieuwe jaar, ga lekker genieten, laat alles los en laat mij zakken in het warme bubbelbad.
Bij thuiskomst denk ik een rustige middag te hebben, maar niets is minder waar. De jongste loodgieter komt met een bijna panische uitdrukking op zijn gezicht aanbellen. Ik kijk hem aan en zeg' ga maar, ga maar snel,. De wc is daar en het lichtknopje zit om de hoek in de slaapkamer.
Ach, ik heb zelf twee manmensen grootgebracht, dan heeft een goede verstaander maar een half woord nodig en dit aardige beschaafde jongensmens, had zomaar mijn kleinzoon kunnen zijn. De jongen verlaat met een zucht van verlichting en een aantal luide bedank kreten het pand.
Hij roept van blijdschap in de gang dat ik zijn verlossing, zijn reddende engel ben. Een WC engel denk ik nuchter en zie dat hij de boel keurig heeft achtergelaten.

Tegen de avond is de lekkage opgelost, eindelijk is het droog en kan ik die stapels handdoeken in de wasmachine stoppen. Wat ben ik blij en opgelucht want het heeft aardig wat voeten in de aarde gehad, veel telefoontjes, mails enz waarop ik geen enkele terugkoppeling kreeg! Uiteindelijk heeft een kort verhaaltje op facebook met foto's en een verwijzing naar de verhuurder geresulteerd in deze zéér snelle afhandeling. Het heeft even geduurd, maar ik kan mijn lieslaarzen en mijn zuidwester weer opbergen bij mijn visspullen in de kast.
Ondertussen is het hier al anderhalve week een kakofonie van klopboor geluiden. Aan de zijkant van het pand wordt( zonder dat de bewoners hiervan op de hoogte zijn gesteld! ) aan de buitengevel gewerkt. Mannen met klopboren staan, op volle toeren, al een aantal dagen van s'ochtends vroeg tot diep in de namiddag te draaien en geluid te produceren, zo heftig dat je elkaar nauwelijks nog kunt verstaan, laat staan horen.
Het volume van het geluid van een kloppende boormachine kan ruim boven de toegestane geluidsnorm komen en het is sterk aan te raden om gehoorbescherming te gebruiken.
Mij schoot het, door een onverwachte beweging van de schrik van dat kabaal, in mijn rug! Zo heftig dat ik een dag krom heb geschuifeld door mijn huisje, rechtop en lopen ging even niet. Leve de pijnstillers en warmte balsem enz: 
Een verdieping lager, pal onder mij, zijn ze een flatje aan het verbouwen. Er komt een nieuwe keuken en badkamer in, dus alle sanitair en tegels moeten er worden uit gejekkerd. Daar waren wij bewoners  wel van op de hoogte gesteld, want dit soort renovaties zijn in deze poppenkast schering en inslag.
De aannemer begint zo rond acht uur en wanneer sommige bewoners van dit pand, stijf rechtop van schrik in hun bed zitten, of er van de schrik zijn uitgevallen en tastend over de grond kruipen, zoekende naar hun brillen, gebitten of gehoorapparaten, gaan de herriemakers koffie drinken!
Dan begint de man met de buitenboordmotor op zijn rug de bladeren in de tuin een paar meter weg te blazen.En lopen de gemoederen in dit complex hoog op. Ik kan me er iets bij voorstellen.
Als je het al niet aan je hart hebt, dan krijg je het wel van deze overdadige prikkels en terreur.

Het allernieuwste fenomeen.... 'De Bejaarden Burn Out' want dat zou je hier zomaar kunnen krijgen gratis en voor niks! Vanwege langdurige blootstelling aan een overdosis herrie. Alleen mensen die normaliter twee Philips oorbellen (lees gehoorapparaten) dragen, spreken van een wonderbaarlijke

genezing, want wanneer ze uit voorzorg deze dingen niet in hebben, dan...horen zij!  Halleluja praise the klopboor!

Ik heb voor mijn arme ruggetje uit pure noodzaak een massagekussen aangeschaft. Ik noem hem 'Jim'  en ga elke dag 15 minuten op hem zitten.

Ziezo nu ga ik er maar weer eens een mailtje tegenaan gooien, voor net zo'n snelle afhandeling van het reinigen en witten van mijn verspochte  plafonnetje, voor gestoomde vlekkeloze gordijnen, en  daarna een rustige lente en zomer. Deze winter sla ik over echt! ik heb er even zo genoeg van.

Maar, ik hou u op de hoogte..

© Josephientje