2019

 Gelukkig nú jaar…

Zal ik wel, zal ik niet, zal ik wel? Ik twijfel ’Wat doe ik nou toch?’ maar dan neemt mijn gezonde verstand het over en pak ik resoluut de telefoon. Ik toets de letters in, haar naam en nummer verschijnen in mijn display. Met mijn wijsvinger druk ik de toets met de telefoonhoorn in en het ding gaat over.

Het duurt iets langer dan normaal eer ze opneemt en net als ik denk; ze is er zeker niet, hoor ik gelukkig haar stem.

Luid en duidelijk noemt ze haar naam, ze klinkt sterk en opgewekt.

‘He je bent toch thuis?’ vraag ik oprecht blij en verrast aan haar.’ Wat fijn dat ik je aan de lijn heb. Ik zeg het je eerlijk, ik heb héél even getwijfeld of ik je zou bellen om je een gelukkig Nieuwjaar te wensen, en mijn twijfels toch maar overboord gegooid.’ Nou daar heb je dan goed aan gedaan, tenslotte kun jij morgen wel onder de tram komen en nog eerder gaan dan ik’ zegt zij met iets van een lach in haar stem. ‘Daar heb je helemaal gelijk in lieverd’ zeg ik. Daarom heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en wil ik je bij deze een héél gelukkig en happy nú jaar toewensen met daarbij een hele dikke nú jaar knuffel en kus, ‘kom hier!’ De laatste smak ik behoorlijk hard in de hoorn. We schateren het uit en lachen er allebei smakelijk om.

Ze heeft deze dag visite gehad van haar kinderen en ligt nu even uit te puffen op de bank en te genieten van het Nieuwjaarsconcert dat op de televisie is. Ze voelt zich steeds vermoeider en merkt elke dag een beetje meer, dat haar lichaam langzaam aan het opgeven is.

Ik ben blij dat haar kinderen lief en zorgzaam voor haar zijn. Haar zoon gaat deze week nog zijn licht opsteken voor een plekje in een Hospice in de buurt.

Zij, mijn dappere vriendin die nooit klaagt…

Het raakt me dieper dan ik dacht dit gesprekje en ik merk, dat ik er behoorlijk verdrietig van wordt. Ook al verstaan wij allebei de kunst van het relativeren door humor. Wanneer we het gesprek beëindigen en ik het nummer wegdruk, schieten mij de tranen in de ogen.

Het komt elke keer weer hard binnen…

© Josephientje