Voordat ik bezoek krijg van een lieve vriendin...

Ontkalk ik nog snel even het Nespresso koffie masjien.Niet dat vriendin nou zo'n koffieleut is, maar ik wil wel goed voor de dag komen met een lekker vers gezet bakkie troost, tenslotte wordt ik ook altijd vertroeteld en in de watten gelegd wanneer ik haar kant op kom.
Kleine moeite en plezier voor twee denk ik terwijl ik de benodigde hoeveelheid ontkalker in het waterreservoir stort.

Ik druk de áán en uit knop in en laat het gif door de machine lopen, waar het zich vol overgave uitbraakt aan de andere kant van mijn kleine grote liefde.
Op de plek waar normaal de espresso glaasjes staan, staat nu 'n voor dit moment bestemde glazen maatbeker, waar de fel lichtgroene subsantie met gemak inpast.

Wel moet ik elke keer het knopje bovenop (dat het grote koffiekopje aangeeft) per kéér indrukken zodat de vloeistof mondjesmaat door het  hele apparaat gaat en het dus een grondige ontkalkingsbeurt krijgt.
Oké... Het kost even tijd, maar dan heb je ook wat! Want ik moet er natuurlijk wel even bij blijven en er tot drie keer aan toe een kan met koel helder water doorheen persen om de nasmaak en de lichtgroene kleur van de ontkalker weg te spoelen.
Elke keer druk ik bijna werktuigelijk na de zoveelste kop het knopje nog maar weer eens in voor een nieuw kopje, want alleen met geduld, moed, beleid en trouw krijg ik er een goedgevuld kannetje schoon helder heet water voor terug. pfff...

Drie kwartier verder in de tijd en drie keer naspoelen lijkt mij dat het weer genoeg is voor een half jaar en zet ik het ding weer terug op zijn vertrouwde plekje.Ik wrijf het nog even op met een schone theedoek en terwijl ik kijk naar mijn pronkstuk denk ik ziezo! Klusje geklaard, vriendin kan komen!

Ik kan hier intens gelukkig van worden, maar begrijp absoluut niet, waarom mijn kleine koffieheld na deze grote voorjaarsschoonmaakbeurt nog slechts in staat is om een héle kleine espresso hoeveelheid water af te geven, zodat ik voor een normaal kopje koffie, eerst de grote en daarna de kleine knop moet indrukken.
Iets klopt hier niet helemaal en ik vraag mij dan ook lichtelijk ongerust af of ik iets fout gedaan heb en of het ding nu ook al een eigen leven gaat lijden. In dit pand lijdt namelijk bijna elk apparaat met een stekker een eigen leven en blijken sommigen gewoon stuurloos.
Het óh zo zuinig behandelde en van mijn oudste kind gekregen Nespresso apparaatje zal toch niet zomaar de geest gaan geven he? Na zo'n noodgedwongen ontkalkinsbeurt zou dat een doodzonde zijn. Ik kan hem node missen.

Een paar uur en vele gesprekken later, blijkt  vriendin ondertussen hierover meegedacht te hebben.
En plotseling  zomaar uit het niets komt het EUREKA...en roept zij uit. Ik heb het!
"Oh ja?"zeg ik verbaasd, jij hebt HET. "Ja"zegt zij.
"Jij hebt tijdens het ontkalkingsritueel ongeduldig het knopje van de normale koffieknop tekort ingedrukt gehouden.Aangezien het ding voorgeprogrameerd of computergestuurd is of zoiets, neemt het aan dat dit dan de juiste hoeveelheid water is die jij nodig hebt voor een normaal kopje koffie en dat geeft hij door." Eindigt zij haar tirade. Ik kijk waarschijnlijk op datzelfde moment alsof ik water zie branden en snap er nu helemaal niets meer van. Dan krijg ik een déjà vu...
Iets dergelijks had ik toch al eens eerder met een snoertje kerstlampjes, die ook zo'n ingeprogrameerd geheugen bezitten?!
Vriendin komt met een practische vinding die ik meteen ga toepassen, want volgens haar is het dan opgelost. En dat blijkt.
Wanneer ik het knopje namelijk net zolang ingedrukt houdt en het water ( zonder duur cupje) laat doorstromen tot de gewenste hoeveelheid koffie, is het koffie geheugen van het ding gereset en doet het gewoon weer wat ik wil.. GENIAAL....

Oh wat ben ik toch zielsgelukkig met mijn handige lieve vriendinnen ik zou ze voor géén prijs willen missen. Net als mijn overheerlijke kopje Nespresso.... "What else"....

Harte groet van Josephientje.