Noodgedwongen heb ik vandaag afscheid moeten nemen van mijn trouwe en dierbare 'Heliosje'.

Dat viel even niet mee. Jarenlang heb ik, dankzij mijn zorgzame jongste zoon, die ik bij dezen voor elke kilometer wil bedanken, plezier gehad van mijn trouwe blauwe autootje.
Het was altijd starten, lopen en wat ik er in al die jaren in gepropt heb met verhuizingen en verschuivingen, mijn wonder op wielen kon het allemaal aan.
Toen ik drie jaar geleden revalideerde in de 'Trappenberg' in Huizen,hadden mijn mede revalidanten, om mijn geluk te completeren, mijn voiture voorzien van een setje wimpers,waar ze jarenlang plezier van heeft gehad,incluis mijzelf en alle kindjes die het opviel en die hierover hardop hun vreugde spuiden. 'Kijk mam! wat een lief klein autootje met valse wimpers.' riepen ze dan. Iedereen werd vrolijk van haar. Maar op een dag waren de wimpers gewoon op, versleten, en moest ik ze verwijderen.
Zij heeft nog wel een tijdje wimperloos rondgereden, maar ik kon merken dat ze opeens toch wel achteruitging. Ze kreeg wat last van incontinentie in de vorm van een 'lekkende radiateur'en haar dorpeltjes gingen slijtplekken vertonen.Daar moest de garage chirurg aan te pas komen met zijn lasapparatuur om hier en daar een matje te plaatsen voordat zij echt last kreeg van verzakkingen, zeker met mijn gewicht erin.
Zij had al tijden een scheurtje in de stuurkogel, niet erg maar wel hinderlijk en haar gewrichten werden ook wat stijf. Hoevaak ik de rubberen strips langs de deuren ook inspoot met WD40 tegen uitdroging en er alles aan deed om haar in good shape te houden, ging ze toch opeens hard aftakelen en werd zij zwakker en zwakker.
Aan haar hart lag het niet. Het motortje startte nog steeds en liep zonder ritme stoornissen.
Wanneer ik het sleuteltje omdraaide, bracht zij mij weer trouw naar waar ik moest zijn. .
Tja het was triest,maar...mijn hoogbejaarde dame was rap aan het verslijten.
Toen zij voor haar jaarlijkse verplichte keuring moest komen, werd zij dit keer dan ook afgekeurd.
Zij kon nog wel geopereerd worden en met wat lap en laswerk kon ze weer een jaartje mee,
maar dat werd wel een hele hoge kostenpost. Dus was het kiezen of delen.
Helijosje naar het garage bejaardentehuis en een jonger exemplaar op mijn pad, of haar tot in het oneindige oplappen om dan uiteindelijk toch nog op het autokerkhof te eindigen.
Ik koos voor een jonger exemplaar. Niet omdat ik haar kwijt wilde of wilde afschrijven en ook niet omdat ik haar ontrouw was,maar omdat het simpelweg tijd was om afscheid van elkaar te nemen .

Gisteren heb ik haar ontdaan van al mijn spulletjes ( mijn auto is mijn tweede huisje). Ik heb haar in stilte bedankt voor al die trouwe en mooie jaren die we samen hebben gehad.En vanochtend heb ik haar naar het auto bejaardentehuis gebracht.
Het deed me echt wel iets,want afscheid nemen is nooit leuk. Maar ik had er vrede mee en zij ook.
Zij zag er na de ontmanteling wel héél erg moe en oud uit. Ik heb haar een stevige knuffel gegeven en nog een laatste keer over haar dashboardje geaaid en een traantje gelaten.
Toen kon ik haar pas met een gerust hart overdragen aan de aardige, maar ook meedenkende garagemensen. Zij zullen goed voor haar zorgen.
Er kwam bij toeval, dat niet bestaat, bijna meteen een ander exemplaar op mijn pad.En nu ben ik sinds vanochtend de meer dan gelukkige eigenaar van een sportief rood bakkie.

Ik heb nu een roodoranje duvel tot mijn beschikking waar ik helemaal blij mee ben. Zijn aanblik is de moeite waard en zijn interieurtje is een lust voor het oog.
Ik ben hier helemaal mee in mijn sas en de koningin te rijk.Volgens mij ga ik van deze leuke toet ook weer héél véél plezier hebben.Ik ga in ieder geval volop van hem genieten.
Ik heb het dit keer hélemaal alleen gedaan en voor elkaar gebokst. Ik ben apetrots op mezelf. En geef mezelf dan ook een driewerf hoera!
Bij deze bedank ik alle medewerkers, maar in het bijzonder de lieve mevrouw van de garage die hem het eerst zag en meteen aan mij moest denken. En... dat heeft ze goed gedaan.
Hij, die rooie en ik gaan vast iets moois met elkaar krijgen.Ik, ga in ieder geval voor een hele lange samenwerking en stap vol vertrouwen in mijn vier deurs leukerd.

Toet toet Josephientje...