Oh mooie maandagmorgen.

Wanneer ik mijn ogen opendoe en naar buiten kijk, ziet de wereld er grijs uit.
De lucht is grauw en ik hoor de regen spetteren op mijn bescheiden balkonnetje.
Mooi! Denk ik.
Tijd om het scrapboek van mijn oudste kleinzoon weer eens bij te werken,daar had ik de laatste maanden weinig tot geen tijd voor.

Ik was véél te druk met het afschrijven van het manuscript van mijn eigen boek.
Maar nu ik het uit handen heb gegeven aan mijn alleraardigste uitgeefster, kan ik na een flink aantal maanden een heleboel nieuws aan mijn grote kleine man kwijt, opdat hij later wanneer hij groot is ook zal weten wie zijn Omie is en wat zij allemaal heeft ondernomen.
Ik heb een hoop te vertellen, over het schrijven van mijn boek en over andere plannetjes die nog in mijn hoofd zitten.
Voorlopig ben ik vandaag even onder de pannen met dit schrijf, knip en plakwerkje,maar ik vind het helemaal leuk temeer omdat wij elkaar nog nooit hebben gezien.
Mijn oudste kleinzoon en ik hebben door omstandigheden nog geen kennis gemaakt met elkaar helaas.
Maar wie weet,komt daar verandering in wanneer zijn vader, mijn jongste zoon,mijn boek heeft gelezen. Hij heeft het besteld. Ik wacht rustig af.
Mijn oudste zoon was ook  stomverbaasd toen hij in een privéberichtje las dat ik een boek had geschreven.
Niet dat ik het bewust geheim had gehouden, nee dat niet, maar in de weinige tijd dat ik hen zie, gaat alle aandacht uit naar de jongste kleinzoon die net in de loop, kruip en grijpgrage handjes periode zit.
En dan wordt er niet gevraagd waar ik allemaal mee bezig ben, dus heb ik het voor mezelf gehouden en hen niets verteld.
Zo'n boek schrijven is een héél lang en zwaar proces,temeer daar het op waarheid berust. Het gaat over mijn eigen leven.
Het was alsof ik alles nog eens herbeleefde met alle ups en downs, de diepe pijn, maar ook de humor. Het schrijfproces was een rollercoaster van emoties en ik heb in m,n leven nog nooit zo lang aan één stuk gehuild als tijdens het werken aan dit boek. Wat een heftige en zware tijd,wat een proces van loutering. Ik ben er dankbaar voor.
Het boek is af en het wordt morgen of overmorgen uitgebracht, dan beleef ik mijn schrijvers debuut en mag ik mezelf schrijfster noemen.
Soms knijp ik nog maar eens even in m,n arm, maar het is echt waar! I did it!
Ik spreek vanuit mijn hart de wens uit dat dit boek vele mensen mag aanraken, opdat ook zij hun helingsproces in gang  kunnen zetten en de grote last die zij met zich meedragen van zich af mogen werpen.
Het zwijgen voorbij.
Zo, en nu duik ik in de wereld van mijn oudste kleinzoon, want ik heb hem veel te vertellen.

Mooie dag en groet van Josephientje