Doorgaan naar hoofdcontent

Een geweldige review over mijn boek van een pro.. Zo blij mee.



Leven vanuit verzet 

 


Vanaf 1945 heerst er vrede in Nederland, maar bij veel gezinnen thuis duurt de oorlog nog altijd voort. Onverwerkte trauma’s die effect hebben op de volgende generatie. Vaak door het ‘grote zwijgen’. De onmacht om te praten over wat er is gebeurt, heeft heel wat kinderen van oorlogsslachtoffers schade berokkent. José Bosma schreef er, vanuit eigen perspectief en op basis van haar jeugdherinneringen, een boek over, ‘Leven vanuit verzet’.
“Nagel aan mijn doodskist, stuk verdriet dat je er bent, vreselijke rotmeid! Hoe durf je mij zo te kakken te zetten? Ik zal je leren. Ik kreeg een flink pak slaag en werd naar het zolderkamertje gesleurd.”
Wanneer José, geboren en getogen in de Amsterdamse Jordaan, de nalatenschap van haar vader ontvangt, krijgt ze het akelige gevoel dat ze haar eigen vader niet goed genoeg kende. Wat had hij allemaal meegemaakt om zo zwijgzaam en verbitterd te zijn? Waarom mishandelde hij haar zo erg? Kwam dit gedrag voort uit wat hij had meegemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog? Zoals zovelen sprak hij daar nooit over. Dit zwijgen had grote gevolgen voor de relatie tussen vader en dochter. José begreep hem niet en werd steeds rebelser. Zij kwam in verzet tegen de resonantie van deze oorlog die niet de hare was.
“Ik had geen rust, kon nergens lang aarden en ging van het ene baantje naar het andere. Ik had al aardig wat ervaring voor een meisje van die leeftijd. In feite deed ik hetzelfde wat mijn vader ook altijd had gedaan. Hij heeft zelf aardig wat mooie en goede getuigschriften achtergelaten, van zijn twaalf ambachten en dertien ongelukken tijd.”
Met ‘Leven vanuit verzet’ toont Bosma eens te meer aan welk een enorm effect de oorlog heeft op de zogenaamde ‘tweede generatie slachtoffers’. Ook zij is er een. Op indrukwekkende en aangrijpende wijze biedt Bosma haar lezers een kijkje achter de schermen van hoe het was voor een kind van een oorlogsslachtoffer. Zwijgzaamheid en stevige mishandelingen waren haar vaders’ ‘communicatiemiddelen’. Noem het onmacht, noem het wreedheid. In elk geval had de jonge José Bosma ermee te dealen.
Bosma deelt haar (jeugd)ervaringen op een wijze die menig lezer de ogen zal openen. Ze dikt nergens aan, maar laat simpelweg zien hoe het was… en is….
Over de auteur
José Bosma komt oorspronkelijk uit Amsterdam en woont tegenwoordig in Bussum. Zij omschrijft zichzelf als een veelzijdige duizendpoot. Bosma schrijft, schildert en fotografeert met passie. Elke dag wordt zij geraakt door alles wat er om haar heen gebeurt. Soms uit zich dat in een schilderij of tekening, maar steeds vaker in verhalen. Sinds 2012 schrijft Bosma een blog onder de naam ‘ Josephientje’: https://josephientjes.blogspot.com/
Uitvoering
Uitgegeven via Boekengilde
ISBN 978-94-6323-2715
Paperback, 188 pagina’s
Over Hanneke Tinor-Centi
Hanneke Tinor-Centi (1960), eigenaar van HT-C Communicatie en Marketing, literair agent, boekmarketeer en recensent.


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *
 
 



Reacties

Populaire posts van deze blog

Ik ben niet in 'the mood' zal ik maar zeggen en ' not amused.' Daarmee druk ik mij zachtjes uit, want ik heb zolangzamerhand een pesthumeur op dit vroege tijdstip van deze 'ook goedemorgen' nieuwe dag! Hoewel ik normaliter toch wel vrolijk van aard ben, zijn er een aantal externe factoren die ervoor zorgen dat ik nu een flinke hoofdpijn heb bij het opstaan en het gevoel, dat een flinke zwerm bijen mijn hoofd bevolken. Het gonst en zoemt dat het een lieve lust is. Vanaf klokslag 6 uur vanochtend is men bezig aan de buitenkant van dit pand, de voegen die vorige week met een Kango eruit gejekkerd zijn, opnieuw te vullen. Geen idee hoe dat gaat? Maar het geluid dat hiermee geproduceerd wordt hoort als het gezoem van 50 bijenvolken die in één grote zwerm met een bloedgang komen aanvliegen regelrecht mijn slaapkamer en mijn oren in. Ik heb het even helemaal gehad! Ik ben gaar, op over uit! Al mijn spieren spannen zich in één klap aan en aangezien ik nog aan h...
NORMAAL OF ABNORMAAL? Ik begin me zo langzamerhand echt af te vragen wat tegenwoordig nog normaal is en wat abnormaal? Gisteren was ik na de zomervakantie braaf weer naar het zwembad. In de zomervakantie laat ik daar mijn neus, niet of nauwelijks zien vanwege een principe kwestie. Misschien zijn het mijn botte hersens die de strekking van deze keuze niet begrijpen, maar ik weiger principieel om me te schikken in dit lot! Gedurende de zomervakantie, kan ik, (en met mij vele anderen) geen gebruik maken van mijn abonnement dat ik heb voor de senioren training en dat ik om de paar maanden braaf laat opwaarderen. Zo staat er altijd altijd genoeg op om te kunnen genieten van mijn wekelijk rondje Welness. In de zomer vakantie word ik verplicht de volle mep te betalen en krijg dan geen kaartje, maar een papieren polsbandje om mijn arm. Ik snap hier absoluut niets van! Ik heb reeds vooruit betaald! Dus, wat maakt dat ik nu een aantal weken mijn knip moet trekken en het volle bedrag co...
                                                Héél verrassend nieuws Mijn hart maakt een sprongetje. Ik kan het nog niet helemaal bevatten, en ik ben er ook nog niet, dat besef ik maar al te goed. Maar ik zou het nu al  bijna van de daken kunnen schreeuwen! Een aantal maanden geleden, heb ik mee gedaan aan de Nationale voorleeslunch middag verhalen wedstrijd. Er hebben over de tweehonderd mensen aan deelgenomen en uit alle deelnemers is een shortlist van verhalen samengesteld, die door de jury gelezen gaan worden. Tot mijn grote verbazing en verrukking zit ik bij de dertig geselecteerden die meedingen naar de hoofdprijs. Ik ben genomineerd! Ik ding dus mee om bij de beste drie te gaan behoren. Ik knijp mezelf even in mijn arm wanneer ik mijn naam op de lijst zie staan. Natuurlijk ben ik er nog niet helemaal, maar deze nominatie geeft al reden to...