Het is allemaal nog een beetje onwerkelijk,
maar wat een lieve, oprechte, hartverwarmende maar vooral ontroerende reacties heb ik tot nu toe teruggekregen van een aantal mensen die mijn boek al hebben gelezen.Echt geweldig.
Langzaam begint het een beetje bij mij te landen en komt het allemaal binnen.
Mondjesmaat en dat is misschien maar goed ook, begint het tot mij door te dringen dat mijn droom  nu echt werkelijkheid is en mijn boek zomaar in de winkels ligt en/of te bestellen is op internet,
bij mijn uitgever 'het Boekengilde' in Enschede en bij Bol.com.
Ik laat me meevoeren met de stroom en ga op 4 mei met vriendin B naar Amsterdam naar een lezing in de literaire salon van een  bekende boekhandel in Amsterdam zuid. het is een lezing van dezelfde schrijver waar ik vorig jaar ook bij aanwezig mocht zijn.
Dit keer kom ik niet voor hem, maar voor mijn goede vriend Joop Voskuijl die het boek 'Bep Voskuijl Het zwijgen voorbij' schreef over zijn meer dan dappere moeder die in de oorlogsjaren de jongste helpster voor de Joodse onderduikers, waaronder Anne Frank, was en wiens grootvader de beroemde boekenkast heeft getimmerd om zo de onderduikers een veilig heenkomen te bieden in het achterhuis  in een van de  beroemdste grachtenpanden in Amsterdam. Het pand waar ik als kind in 1957/58 speelde,waar ik naar binnen ging, simpelweg omdat het open stond zoals wel meer panden in de jaren 50 in de Amsterdamse Jordaan.

                                                                    

 Mijn vingerafdrukken heb ik onbedoeld achtergelaten op de beroemdste boekenkast aller tijden, achter welke ik aardig wat uurtjes doorgebracht. Ja, er liggen héél wat voetstapjes van mij in dit huis.

Het is een prachtige warme dag, niet echt een dag om binnen te zitten, maar ik wil toch wel even mijn neus laten zien en ook wel mijn boek promoten in de knusse boekwinkel. B heeft haar bestelde exemplaar meegenomen waar de verkoopster foto's van maakt. Ikzelf heb het pakket boeken dat de   uitgever mij stuurde gemist ik zat op dat tijdstip gewoon bij de kapper.

Maar krijg het pakket vandaag. 

dan heb ik mijn eigen eerste boek in handen.

Joop, die ook de ietwat krappe maar gezellige boekwinkel inloopt begroet mij hartelijk en het voelt alsof we elkaar gisteren nog hebben gezien. Niets is minder waar natuurlijk want dit is pas de tweede keer dat wij elkaar treffen. Maar mensen waar je een verbinding mee hebt,die hoef je niet dagelijks te zien om te weten dat het goed is. Joop's vrouw is dit keer ook van de partij: Wat een schatje, denk ik terwijl ik haar een hand geef. Het gevoel blijkt wederzijds. Ik had ook niets anders verwacht. Naast deze bijzondere wat schuchtere ingetogen man hoort een lieve spontane vrouw en die staat er. En volgens mij al jaren.

Dat het een klein wereldje is bemerk ik ook deze middag weer. De aardige literair recensent heeft voor mij, vanwege mijn zwakke rug, een stoel geregeld naast haar man. Grappig detail, deze man blijkt ook in de Jordaan geboren. 

Maar het klapstuk is toch wel de vermelding op de aankondiging van de lezingen voor de volgende dag waarop ik nog een bekende naam tegen kom. 

Henk Vaessen, de schrijver van het boek'Stille finale' dat ik ooit van hem uit handen kreeg in het plaatsje Putten. Zijn boek, waardoor ik tijdens het lezen steeds meer het besef kreeg dat mijn vader wel eens een héél groot oorlogstrauma kon hebben. Over de inhoud van zijn boek komt Henk Vaessen vertellen op Bevrijdingsdag in dit speciale jaar van het verzet.

  

                                                       

Voor mij is de cirkel rond

© Josephientje