Goedemorgen-Vandaag.

Ik ben er vroeg bij het is 5.26 uur, maar lag er gisterenavond dan ook vroeg in.
Na een dagje Mokum met mijn jeugdvriendinnetje,weet ik, uit eerdere ervaring, dat ik de volgende dag betaaldag heb. Onbewoonbaar verklaard staat er dan op mijn voorhoofd.
Mijn geest, bijna altijd op scherp, kan dit wel aan, maar mijn lijf daarentegen speelt met zichzelf het spelletje 'geef nooit op!'
En bovenstaande maakt dan dat ik na zo'n dag van overprikkeling gewoon op, over en uit ben.
Toch zou ik het voor géén goud willen missen. Dit is in de loop der jaren echt ons uitje geworden en het is dan ook altijd genieten met een grote G.
Mijn dagje uit begint met een flinke vleug humor. Ik kan het echt niet helpen maar mijn oog valt gewoon op dit soort ongein.               Lachend stap ik de trein in.

Het vakantie seizoen is nog niet afgelopen en meer mensen hebben kennelijk bedacht om maar eens een bezoekje te brengen aan de grote stad, want de trein met als eindpunt Amsterdam centraal is vol.
Wanneer ik vanaf het perron de trap afloop naar de begane grond, kom ik in een mierenhoop van haastige reizigers terecht. Merendeels toeristen, die kennelijk ook nog volop van hun vakantie genieten.
Ik heb van tevoren op internet goed geïnformeerd of mijn tram nog wel op z,n vertrouwde plekje staat, want sinds de komst van de Noord-Zuid lijn is menig Amsterdammer de weg nog een beetje kwijt in zijn eigen Mokum. De goed voorgelichte toerist weet niet beter, die vind zijn weg wel via de Amsterdam map, of een appje op de telefoon.
Het is echt druk in de stad, er hangt een chaotische drukte in de lucht, die als een warme wollen deken over me heen valt.
Amsterdam heet me met veel lawaai welkom. Een kakofonie van geluiden wordt als een voorbijkomende fanfare, zonder pardon, in mijn oren geblazen. Amsterdam bruist! Ik laat me opnemen in haar schoot en koester me in haar volheid. Dit is mijn thuis, mijn geboortegrond.Hier wordt ik oprecht blij van.
Ik laat me met de stroom meevoeren, pas me aan en stap in de tram om er op de Westermarkt weer uit te stappen. Mijn OV kaart bij de hand voor het in en uitchecken.
Vol overgave stort ik me in het voorbereidend feestgedruis. Amsterdam maakt zich op voor zijn jaarlijkse uitvoering van het Prinsengracht concert. Het podium staat al zie ik in een flits, terwijl ik de tram uitstap en voet op bekende bodem zet.
Dit jaar, wordt het weer een spektafel, met als hoofdmoot de beroemde virtuoze piano broertjes Lucas en Arthur Jussen. Zij gaan vanavond de sterren van de hemel spelen.

Ik ga zeker kijken, maar wel vanuit mijn luie relaxstoel.
Ik laveer door de mensenmassa heen, om veilig van de tramhalte over te kunnen steken richting Egelantiersgracht voor de koffiestop op de afspreek plek. Zelfde meid, zelfde tijd!  Ik ga bij eetcafé Sonneveld op mijn favoriete plekje zitten, binnen in de schaduw, aan een tafeltje voor het raam met uitzicht op mijn ouderlijk huis en bestel vast een kopje koffie terwijl ik wacht op Ans.
Dit is zo'n leuke eetgelegenheid! Zelfs de kok, waar ik vorige keer een leuk gesprek mee had, herkent mijn snoet en komt speciaal de keuken uit om dag te zeggen en handjes te schudden.
Ik voel me altijd zo welkom en thuis hier!

Ans, gebracht door haar man,schuift ook aan en wij zijn altijd weer oprecht blij om elkaar te zien en te begroeten. Nooit gespreksstof te korten en veel bij te babbelen. Zo gezellig!

Mijn ouderlijk huis, biedt een tijdelijk trieste aanblik. Het zit helemaal in het verband want het dak ligt eraf vanwege asbest. Het is best wel sneu om te zien en de huidige bewoonster zal daar best een aantal maanden last van hebben.Maar het gaat goed komen, dat weet ik zeker!   

Het hoekhuis met de erkers, is zo mooi gerestaureerd, hier is echt over nagedacht. Het past  helemaal in het straatbeeld en lijkt weer een beetje op hoe het vroeger was. Een lust voor het oog.
                    
Ik ben op missie vandaag en moet naar het postkantoor om mijn allereerste boek, dat naar België gestuurd gaat worden, te laten frankeren en in de brievenbus te stoppen. In mijn tas heb ik nog een exemplaar compleet met bijpassende boekenlegger, dat in handen komt van de leuke en spontane Cora.


Ans en ik gaan na de koffie en de heerlijke lunch (lekker ouderwets balletje gehakt) een bezoekje brengen aan het 'Jordaans Historisch Museum' waar ik ook een boekenlegger ga brengen.
En natuurlijk ben ik nieuwsgierig hoe mijn boek daar uitgestald staat.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

In het museum, Bloemstraat 98, valt altijd iets te beleven. Ze zijn in de laatste fase bezig voor de opening in september. Dan moet het allemaal klaar zijn en pico bello in orde.
Er is nog behoorlijk wat werk te verzetten, maar er zit schot in en het eind komt in zicht.
Johan is aanwezig. Ik laat me in de eerste beste fauteuil zakken, want ik ben gesloopt van dat stukje brug op, brug af. Eerst maar even wat vocht naar binnen slobberen en dan bekijken waar mijn boek een onderkomen heeft.

Er is een hoekje ingericht voor items die te maken hebben met de tweede Wereld oorlog. Daar staat mijn boek in een vitrine midden tussen persoonsbewijzen uit die tijd en andere zaken die Johan in de loop van de tijd verzameld heeft.

Er staan een aantal losse glazen vitrine deuren voor en omdat ik er even een plaatje van wil schieten wil hij de deuren wel even verplaatsen.
De ene deur staat in een paar seconden tegen de vitrine aan de overkant aan, dan is de andere deur aan de beurt om verplaatst te worden.
En geloof het of niet?! Johan tilt de deur op en bijna gelijktijdig spat met een keiharde knal de glazen deur in duizenden stukjes uiteen. De vloer veranderd in een berg van splinters die zich verspreid hebben door het halve pand. Johan heeft nog slechts twee minieme stukken tussen zijn duim en vingers ter grootte van één hand.
Even zijn we alledrie doodstil van de schrik. Maar daarna wordt met daadkracht, een flinke maat bezem en stoffer en blik de boel bij elkaar geveegd en opgeruimd.
'Ach'zeg ik tegen Johan. 'Het is gelukkig geen spiegel en scherven brengen geluk man!' En dat mag ook wel eens, want als er twee mensen zijn die veel tegenslagen gehad hebben zijn  het Johan en Ilse wel.
Maar dat museum gaat straks druk bezocht worden, dat voel ik gewoon. En dat gun ik deze mensen als geen ander.

               

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Ans en ik lopen de Rozengracht over naar 'Gebr:Winter ' om postzegels te kopen. Hier heb ik in lang vervlogen tijden nog een blauwe maandag gewerkt. Leuk om hier weer eens binnen te stappen.
Op de Westermarkt is een brievenbus.Daar deponeer ik de bubbeltjes enveloppe in. Ziezo! Die is op weg naar Buurland België.Ik ben er best trots op.
Wij strijken samen nog even neer op een bankje onder de voor ons zo vertrouwde en veelbezongen 'mooie ouwe Wester.' Het is prachtig weer en er staat een aangenaam windje, dat maakt dat wij een poosje onze voetjes even de zo broodnodige rust geven om de terugreis weer aan te kunnen.

'Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan,' sprak wijze mevrouw mijn moeder altijd.

Ik pak de tram richting station en Ans de tram de andere kant op.'Wat hebben we weer een heerlijke dag gehad!' Zeggen we tegen elkaar. En we hebben nu alweer zin in een volgende keer. Knuffels, zwaai, zwaai en weg ben ik als eerste.
Ik stap bij de Dam uit, om toch nog even naar de Eggertstraat te lopen en vriend Peter 'Museumfoto' even gedag te zeggen, dat vindt hij gezellig. Samen drinken wij een kopje koffie op het bankje buiten voor zijn nering. Wanneer hij weer aan het werk moet, ga ik echt naar het Centraal, daar staat de trein bijna op me te wachten.
Voor deze dag is het genoeg geweest...

                           
Dag lieve ouwe stad,

Dag Egelantiersgracht                                            Dag geboortehuis gehuld in blauwe        regen                                                                                             

Ik ga nog even stilletjes nagenieten, tot de volgende keer maar weer..



© Josephientje.