REURING IN DE TENT 

   

   

Het is gewoon zo! Om mij heen is altijd wat te beleven. En, ik bedoel niet beleven in de zin van dat ikzelf bewust het vuurtje opstook, het is meer dat het leven dit regelt en ik vanaf de zijlijn toekijk, of er plotseling middenin sta.

Natuurlijk, werk ik wanneer ik erin spring, ook wel een beetje mee aan deze reuring, want echt aan de zijlijn blijven staan? Nee dat kan ik niet, daarvoor is het leven veel te leuk, te avontuurlijk en te spannend.

Mijn boek is nog steeds aan een warming up bezig en ondertussen is alles in beweging en in voor bereiding op? Een aantal bijzonderheden zal ik u hierover niet onthouden.
Ik had een piepklein stukje over mijn jeugdervaringen met het Anne Frankhuis op de site van hen geplaatst en kreeg een berichtje met de vraag of ik contact met hen op wilde nemen. Dat heb ik inmiddels gedaan en een van de medewerkers gaat mijn boek lezen en neemt daarna weer contact met mij op voor meer vragen. Ik wacht rustig af, nou ja rustig? Zoiets is toch spannend en gebeurt me niet elke dag.
Mijn pennenvrucht ligt sinds een aantal weken ook bij het Jordanees Historisch Museum in de Bloemstraat 98, middenin de Amsterdamse Jordaan. Gisteren heb ik vernomen dat zij ook rondleidingen geven in de buurt en wanneer zij langs het Anne Frankhuis lopen en er iets over vertellen aan de mensen, dat ik sinds kort ook voorkom in dit verhaal,om de simpele reden dat ik als kind in het openstaande pand speelde. Dit is zo leuk! En ook wel iets om trots op te zijn en dat ben ik best wel een beetje.

12 september aanstaande mag ik over een aantal onderwerpen uit mijn boek een lezing geven in het Oosten van het land.zie mijn website http://josephientje.jimdofree.com/  Kwamen de wijzen niet uit het Oosten? haha
Ik ben helemaal blij met mijn zelfgebreide website, waar ik nu ook een gastenboek aan heb gepunnikt. Krijg daar ook zulke leuke en lieve reacties op en voel me door deze een gewaardeerd en gesteund mens. Deze reacties geven mij een enorme energieboost, want inmiddels ben ik aan een tweede boek begonnen. Uiteraard hou ik u hiervan op de hoogte. En, nee het wordt geen vervolg op het eerste. Dit schrijven gaat de luchthartigheid in z,n algemeenheid voeden en ik denk dat daar
best behoefte aan is. Er moet meer gelachen worden in deze zware hectische tijd. Ik mis soms gewone ouderwetse gezelligheid en de vrolijkheid en ik denk met mij velen. Enfin ook dit is weer avontuurlijk en spannend. Ach, het houdt me van de straat zullen we maar zeggen. Het houdt me in ieder geval scherp en ik ben lekker bezig.
Dit even voor wat de ontwikkelingen van mijn schrijfwerk betreft.

Daarnaast gebeurt er in het leven van alledag ook het nodige. Overal beweging en geen seconde stilstand.                                           

Soms gaat dit over moeilijke keuzes maken. Keuzes over loslaten en afscheid nemen.
Dit zijn pijnlijke beslissingen en wanneer er uit twee hele slechte keuzen de beste gekozen moet worden en het ook nog eens om je huisdier gaat, je trouwe hondenvriend, dan gaat dat met zielenleed en verdrietig gemis gepaard, met name voor 2 voor pubers, die de dood nog niet zo van dichtbij hebben meegemaakt.
Het dier moest uit zijn lijden worden verlost, het verdiende om een genadige dood te sterven.
Het arme beest had zwaar artrose en kon daardoor niet meer lopen. Een spuitje van de dierenarts bracht na alle pijnstilling die allang niet meer hielpen verlossing en hielp het dier genadig over het lijden heen.
Wij volwassenen kunnen dat beredeneren, maar adolescente pubers nog niet helemaal. Dit is voor hen de eerste les in het daadwerkelijk loslaten van iets héél dierbaars.
Vooral de jongste, een jongens mensje, stortte in en appte zéér verdrietig dat hij een lok en een poot afdruk van zijn lieve trouwe viervoeter wilde. Die kon hij krijgen. De dierenarts knipte een plukje haar voor hem af en de mensen van het crematorium zorgden voor de pootafdruk. Ook wilde hij wel een urntje of zoiets om een beetje as van zijn allerliefste dier in te stoppen.
'Dan kon hij hem nooit meer vergeten! 'Zo vertelde hij zijn moeder. 'Want hij was toch door de hond ook opgevoed, zijn hele leven!' Voegde hij er met een snik in z,n stem en veel gevoel voor dramatiek aan toe. Z,n moeder beloofde hem dat hij zoiets kreeg. Maar toen ze de, uit de pan rijzende prijzen eens bekeek deed ze een stapje terug en besprak dit met mij. 'Hou jij je centjes maar mooi in je zak'. zei ik. 'Laat mij maar iets verzinnen, dan krijgen ze iets héél persoonlijks. Dat is dan mijn aandeel in het rouw en verwerkingsproces.'Mag ik?' Mams gaf toestemming.
Ik nam deze eervolle uitdaging graag aan en zo trok ik het opmooien van twee schattige houten troostdoosjes naar me toe en heb ik gisterenmiddag heerlijk meditatief,  helemaal in mijn eigen luchtbel zitten knutselen.
En zeg nou zelf; Het resultaat mag er zijn.
Naast het knip, plak en inpakwerk vloeide er ook nog een afscheidsgedicht uit mijn pen, dat ik graag met u deel.
Voor alle mensen, die ooit ook eens afscheid hebben moeten nemen van een dierbaar huisdier.

                                                                       R.I.P TESKA

Dag vriendje op 4 poten

Dag zwengelende staart

Dag lieve trouwe ogen

dag vriendschap voor het leven

Wat heb jij onvoorwaardelijk

Héél véél aan ons gegeven

Dag lieve grote wolbaal

Met je onstuimige gedrag

Je liefde, warmte en je troost

Jij was er elke dag

Nu jij er niet meer bent

Wil ik je toch iets vragen

Blijf waken over ons

zoals je altijd heel goed deed

 troost ons om dit verdriet te kunnen dragen

Dag hondenkameraadje

 een hele goede reis,

rust zacht en ook héél vredig

in het wolkenparadijs.

© Josephientje