NORMAAL OF ABNORMAAL?

Ik begin me zo langzamerhand echt af te vragen wat tegenwoordig nog normaal is en wat abnormaal?
Gisteren was ik na de zomervakantie braaf weer naar het zwembad.
In de zomervakantie laat ik daar mijn neus, niet of nauwelijks zien vanwege een principe kwestie.
Misschien zijn het mijn botte hersens die de strekking van deze keuze niet begrijpen, maar ik weiger principieel om me te schikken in dit lot!
Gedurende de zomervakantie, kan ik, (en met mij vele anderen) geen gebruik maken van mijn abonnement dat ik heb voor de senioren training en dat ik om de paar maanden braaf laat opwaarderen. Zo staat er altijd altijd genoeg op om te kunnen genieten van mijn wekelijk rondje Welness.
In de zomer vakantie word ik verplicht de volle mep te betalen en krijg dan geen kaartje, maar een papieren polsbandje om mijn arm.

Ik snap hier absoluut niets van! Ik heb reeds vooruit betaald! Dus, wat maakt dat ik nu een aantal weken mijn knip moet trekken en het volle bedrag contant mag betalen?! Het scheelt misschien maar een paar centen, die ik overigens nog net kan missen, maar de strekking hiervan ontgaat mij volledig  zo ook elke logica.
Natuurlijk heb ik navraag gedaan, maar niemand die mij hierover klaarheid kan verstrekken, dus dan zit er voor mij maar één ding op en dat is die weken dan maar over te slaan.
En nee, ik heb niet het gevoel dat ik mezelf hierdoor benadeel, het is mij zowiezo met al die gillende en in het water springende ongeleide projectielen TE veel drukte. Ik kom hier voor mijn rust is mijn stelregel. Bovendien had ik het deze zomer ook best wel druk met allemaal leuke activiteiten. Echt pijn heb ik hier dus niet aan gehad.Maar zoals ik al zei; het is gewoon een principe kwestie. En ik sta in deze gewoon op mijn strepen! Punt uit! Ik vind het nog steeds nergens op slaan.
                                          Maar wat is gisteren meemaakte slaat echt alles!

Ik zit gezellig met mijn zwemmaatje in de warme whirlpool bij te kletsen wanneer een jonge vrouw, met een aantal peuterkinderen (stuk of drie) aanschuift op het trapje. De kindjes hebben gelukkig zwemvestjes aan en laten zich pardoes in het warme water vallen om vervolgens gelukzalig om zich heen te kijken. 'Dat is fijn hé en lekker warm?' zeg ik terwijl ik me naar hen toedraai tegen een van hen, waarop ik als beloning drie stralende glimlachen terugkrijg. Ik draai me weer terug en zie de jonge vrouw uitgebreid zitten bellen op de middelste trede van het trapje zich niet meer bewust van de wereld rondom haar. Zij zit vastgekleefd aan haar I phone.
Ik kijk mijn zwemvriendin aan en zij kijkt net zo verbouwereerd terug.
Dan word ik van binnen boos! Héél boos! Dit kan toch niet waar zijn? Het wordt met de dag gekker. de vrouw is helemaal verdiept in haar gesprek en heeft absoluut geen oog meer voor de kindjes.
En dan gebeurt het ( want, ik kan weer eens mijn mond niet houden.) Zéér fatsoenlijk, maar van binnen kokend van woede vraag ik aan haar of zij dit normaal en gepast vindt, bellen in de whirlpool?
Bijna direct, krijg ik een grote bek terug, waar ik me mee bemoei vraagt het wicht en dat zij het toch zachtjes doet??? 'Gaat u ergens anders bellen' sommeer ik haar dringend maar uiterst vriendelijk en stap over die grote bek heen. Zij belt nog héél even door met haar hand voor haar gezicht zodat ik niet kan zien wat zij over mij zegt, stapt vervolgens het bad uit met de telefoon nog steeds aan haar oor, trekt zich terug op het terras en laat de kindjes aan ons!!
Ik wil verder geen stennis maken, maar de verantwoording voor deze kindjes ligt toch echt bij haar! Uiteraard zal ik ingrijpen mocht er met een van de drie iets gebeuren, maar dan grijp ik haar ook, dan is ze voor mij! Je zult je kind maar meegeven aan iemand die zich helemaal niet bekommert om het welzijn van zo'n kleintje. Ik heb hier géén woorden voor.
De badjuffrouw, die te jong is of niet bevoegd is om hier iets van te zeggen laat haar begaan. Ook zij wil kennelijk géén oproer in het zwembad.
Word ik te oud voor deze wereld of wordt het abnormale maar weer eens normaal bevonden voor de lieve vrede?
Ik weet het niet, maar beiden, mijn zwemmaatje en ik vullen, wanneer voor ons de training erop zit hierover een klachten formulier in . Wij vinden dit allebei absoluut NIET kunnen. De caissière die bij de receptie zit en het formulier moet ondertekenen, steekt hierover ook haar ongenoegen niet onder stoelen of banken, zij draagt er zorg voor dat de papieren bij de juiste persoon terechtkomen en dat deze klacht serieus behandeld gaat worden.

Het moet toch echt niet gekker worden, want zeg nou zelf? Ziet u het voor u, de halve whirlpool gevuld met bellende medemensen? IK NIET en mijn zwemvriendin en de caissière ook niet.
Invullen van zo'n klachtenformulier, maakt dat mijn ergste woede wegzakt.
Wel vraag ik mij soms af in wat voor wereld ik toch leef waarin het abnormale getolereerd lijkt te worden als ware het normaal. Ik kan er met mijn gezonde verstand niet bij.


© Josephientje