Even de rust erin.
Ik ben, na de mededeling afgelopen maandag van de Reumatoloog dat ik spierreuma heb in combinatie met artrose, heel even teruggefloten en in de ruststand, totdat dit ingeklonken is. Ik ga in ieder geval tot eind december aan de prednison en ben van mening dat ik dit keer eerst maar eens de tijd moet nemen om alles te laten bezinken en mijn arme lijf, dat in dit leven al zoveel te verduren heeft gehad, tijdelijk de broodnodige rust te gunnen.
Hetgeen wel betekent, dat ik op dit moment tijdelijk iets minder productief ben op schrijfgebied en eigenlijk wel op alle gebieden, om later, wanneer mijn lichaam weer gewend is aan het paardenmiddel en ik weer even een leven zonder pijn heb krachtiger terug te komen dan ooit.
Ik ben nu eenmaal een vechter, dat zit in mijn genen en dat zal ik altijd blijven, maar ook een vechter is soms wel eens moe van alles wat hij onderweg tegenkomt of opdoet in dit leven.
Ik ben nu aan een periode begonnen, om te kijken welke dosis prednison in staat is, mijn pijnen in bedwang te houden.En wanneer die balans is gevonden, kom ik terug, en hoe!
Vanaf nu ben ik even buiten dienst en las ik noodgedwongen héél even een pauze in.
Tot later allemaal...

© Josephientje