HERRIE HERRIE...

Er dendert een elektrische maaimachine over het gras. Het geluid hiervan resoneert in dit pand door de dunne wanden die van bordpapier lijken te zijn. Een aantal jaren geleden toen ik hier kwam wonen, was het voor mijn gevoel lang niet zo erg, maar het lijkt haast alsof, met het verstrijken der jaren de geluidsoverlast in decibels stijgt. Blij wordt ik hier niet van. Ik raak hierdoor snel overprikkelt en afgeleid van waar ik me mee bezig wens te houden. Het begint al vroeg in de ochtend, wanneer mijn stokdove onderbuurvrouw door iemand van de thuishulp in haar kousen wordt gehesen.
De volumeknop staat op volle sterkte, wanneer de thuishulp-mevrouw en mijn onderbuurvrouw een gezellig gesprekje met elkaar hebben over no nonsens dingen in dit leven, welke mij absoluut niet kunnen bekoren, maar die mij bijna elke ochtend verplicht door de strot ( in dit geval de kleine openingen rond de verwarmingspijpen) worden geperst! Woord voor woord, kan ik bijna het gesprek volgen.
Ik hoef geen wekker te zetten, want met deze feestgesprekken, wordt ik  bijna elke ochtend wakker getoeterd.

Wanneer ik mijn hoogtepunt van chagrijn bereik, hoor ik haar voordeur dicht slaan en zijn mijn ogen open! Carpe diem!
Ik probeer me groot te houden, door mezelf zachtjes in te fluisteren, dat het allemaal wel mee valt en dat ik het toch vele malen slechter had kunnen treffen. Laat mij langzaam uit bed zakken en sleep mezelf naar het 'what else' apparaat dat mij lonkend naar zich toe trekt voor een eerste bakkie troost.
Tering! Dat ding maakt ook al zo'n herrie! Ik houd mijn handen voor mijn oren terwijl het apparaat zijn vlijmscherpe pennen door het  koffiecupje perst om vervolgens met veel poeha (lees kabaal) mijn kleine koffieglaasje te vullen. Pfff...
Daarna volgt een moment van oorverdovende stilte en kan ik even mijn geluk niet op. In opperste verrukking roep ik van pure vreugde 'Hoor je die rust, zie je die stilte!?' om vervolgens mijn bejaarde pc aan te zetten die kreunend en steunend ook langzaam tot leven komt. Mijn moeder, alweer 13 jaar levend in het rijk der Engelen, kijkt mij op volledige schermgrootte aan en lacht mij hartelijk met een guitige blik in haar ogen toe. Ziezo! 'Wij zijn opgestart,' en overduidelijk begonnen aan deze nieuwe dag.
Het digitale uurwerk op mijn telefoon wijst 9.15 uur aan,wanneer ik plaats neem op mijn bureaustoel.
Bijna gelijktijdig, op het moment dat mijn forse achterwerk de zitting van de stoel raakt, begint er een serenade, van de grasmaaimachine van de tuinman, onder mijn bescheiden balkonnetje. Met veel enthousiasme spuwt het  ding zijn decibels uit, terwijl het zijn werk doet. De jonge jongen die het monster bedient neemt geen enkele notie van zijn omgeving. Hij draait zonder enige interesse zijn patronen in het grasveld, zodat het straks weer een soort van 'Wimbledon in het zuur' zal zijn. Hij zit met een levensgrote koptelefoon op de wanstaltige herriemaker en kijkt niet op of om. Ik neem een tweede kopje koffie en een cracker met jam. Wat een overvloed aan geluiden bij het begin van deze grijze dag denk ik; terwijl ik braaf wacht tot deze helse kwelling voorbij is en wat mij betreft de  rust en stilte weer mag indalen!

Ik overpeins de dag van gisteren, trek een paar warme sokken aan mijn voeten die als twee ijsklompen aanvoelen, het wordt met de dag meer herfst en dus ook killer, dat is goed voelbaar. Ik heb nog even geen behoefte aan de droge lucht van de verwarming en beroep me op mijn ouderwetse oplossingen; Dikke sokken en een thuisvest! Ik kijk tevreden naar mijn onderdanen die net weer een pedicure beurtje hebben gehad en gelakt zijn in dezelfde kleur als de nagels van mijn handen. Daar wordt ik elke keer weer blij van. Het is een kleurrijk en fraai geheel.
De jongen is klaar met grasmaaien het is even stil, maar dan doet hij de afwerking met zo'n buitenboordmotor. Zo'n hersenloze bladblazer! Ik zonder me af van deze wereld en tik in mijn eigen geschapen luchtbel stoïcijns verder.
Gisteren was een dag vol van verrassingen. Mijn lieve Joodse buurvrouw stopt mij een doos met koekjes toe, als dank voor wat kleding die ik haar overhandig voor haar zoon. Die kleding krijg ik al jaren vanuit verschillende hoeken aangereikt en deze schuif ik weer door naar degene die het goed kunnen gebruiken. Ik heb mijn eigen 'second hand Joos' winkeltje. Delen vermenigvuldigd en vermeerderd ook. ik wordt hier dubbel blij van.
Deze week draai ik een rondje 'kleine moeite groot plezier' en race op mijn fietsje naar het postkantoor om iemand blij te maken met mijn boek. Ik fiets op het juiste moment en in het juiste tempo terug en kom gelukkig droog over. Kook een lekker warm hapje voor mezelf en besluit de afwas te laten staan als de bel gaat. Het lieve kleine Indische vrouwtje komt mij zeggen dat de doodzieke buurman goed in het Hospice is aangekomen, een mooie kamer met uitzicht heeft en laat mij huilend weten, dat zij barst van schuldgevoelens. 'Maar lieverd' zeg ik tegen haar, u heeft juist héél goed gehandeld. U moest uit twee slechte, de beste keuze maken en dat heeft u weloverwogen en gewetensvol gedaan. Ik overhandig haar een pak zakdoekjes en offreer haar een kop koffie met een troostkoekje.

Ik luister naar haar verhalen van toen zij kind was. Zij is voor een deel grootgebracht in het oerwoud van 'Papoea nieuw guinea.' Opeens kijkt zij mij met heldere blik aan en zegt 'Adoe, vertel me, waar gaat jouw boek over?' 'Over mijn jeugd en een aantal dingen die ik heb meegemaakt.' zeg ik. Er zitten in de kern (weliswaar in een héél andere context) van beiden verhalen een behoorlijk aantal overeenkomsten die wij uitwisselen. 'Ik wil je boek kopen' zegt zij opeens. 'Dat kan' antwoord ik en noem haar de prijs, pak een boek uit mijn voorraadje, schrijf er iets aardigs voor haar in en en doe het in een bubbeltjes enveloppe tegen het beschadigen. Zij is er verguld mee en laat mij het wisselgeld. 'Ik ben blij met jou' zegt ze. ''Jou kan ik vertrouwen.' Na dit prachtige compliment, gaat zij naar haar eigen huisje, ze gaat aan mijn boek beginnen. Ik wens haar véél leesplezier toe en krijg een dikke knuffel en mijn wangen worden weer gekust.

Ik ga daarna maar eens even mijn prikchineesje bellen, die mij per app meldde dat zij in november in China is voor de bruiloft van haar zoon. Wat is facetime toch leuk! We hebben elkaar een poosje niet gezien, nog gesproken omdat ik, vanwege de prednison en nog een aantal andere reden even afstand heb moeten nemen. Wij zijn oprecht blij elkaar te zien en te spreken. Ik leg haar uit dat ik, los van de artrose, nu ook spierreuma heb.' Ohh,' zegt zij,' jai heppe spielleuma.' 'Yep en daar wordt je niet echt vrolijk van' zeg ik en leg haar uit, dat ik met die Prednison kuur nu even geen acupunctuur mag. Ze ratelt in het gebrekkig Nederlands, half Chinees en een stukje Engels gewoon door. Nou als dit niet multi culti op grote schaal is, dan weet ik het niet meer?  Héérlijk! Ik wens haar een mooie bruiloft toe en beloof, dat ik haar, bij leven en welzijn, in het nieuwe jaar ga zien.
Ik stort mij, na dit gesprekje en de virtuele rondleiding door haar pandje en zij door het mijne, toch maar op de afwas. Tijdens dit nobele handwerk laat ik alles bezinken. Ik overdenk en tel mijn zegeningen.

Hééé ??!! Wat is het ineens stil buiten en binnen. De jongen is er vandoor met zijn equipement en ik heb het nauwelijks opgemerkt.
Tijd voor een tweede kopje koffie, dat ik in deze overweldigende stilte ga nuttigen, met een troostkoekje.

© Josephientje