Leeg Hoofd:

Er komt vandaag gewoon even helemaal niets uit mijn hoofd en ook niet uit mijn handen.
EVEN HELEMAAL NIETS!!
Mijn geest werkt niet mee en mijn hoofd zit op slot. Ik wil wel, maar er komt gewoon niets uit.
Mijn hoofd doet vandaag niet mee en boycot mijn verlangen om iets zinnigs te beschrijven.
Wat moet ik nu? Moet ik accepteren, dat mijn hersens vandaag, juist op deze zondag een rustdag hebben ingelast? Moet ik, mijn ziel, dan maar, in lijdzaamheid bezitten, met de blik op oneindig en de gedachten op filosofisch?
Dit kan toch niet waar zijn? Er is niets, maar dan ook niets, wat mij te binnen wil schieten dat deze onaangename lege sfeer kan verdrijven.
Natuurlijk heb ik, in de afgelopen week, het nodige aangereikt gekregen, maar sommige dingen, daar kan en wil ik helemaal niet over schrijven. Daar wil ik het liefst niets over kwijt. Die wil ik in stilte verwerken en tot me door laten dringen. Dat heeft tijd nodig om te bezinken en in te klinken, dan pas kan ik het een plek geven en het vandaar, langzaam los beginnen te laten, het op vleugels laten  wegvliegen, opdat mijn hersens weer geschoond worden en ik de dingen weer kan doen die maken dat ik voel, dat ik ertoe doe. Dat ik meetel en duidelijk aanwezig ben in het grote NU. Dat heeft een stukje tijd nodig, het stukje dat vandaag heet. Ik kan vandaag niet overslaan ook al zou ik willen. Maar ik kan vandaag niet produceren, want er komt niets uit mijn hoofd en handen.
Afgelopen week, krijg ik een  zéér verdrietige, maar ook een vreugdevolle boodschap te horen.
De eerste gaat over een dierbare vriendin die leukemie heeft en hoewel ze stabiel was nu toch te horen heeft gekregen dat de kanker door haar hele lichaam is uitgezaaid en zij een hele slechte prognose heeft. Zij vertelt het mij door de telefoon. Op dat moment ben ik compleet in shock. In de eerste instantie komt het niet binnen. Ik vraag haar om hetzelfde alsjeblieft nog een keer langzaam te herhalen. Dat doet zij. En dan begint het langzaam tot me door te dringen en komt de klap keihard aan. Deze mededeling komt binnen als een bom. Mijn lichaam begint als reactie hierop behoorlijk te shaken van de schrik en ik kan alleen nog maar huilen. Mijn lieve warmhartige altijd sterke en positieve vriendin gaat dood en is nog in staat om mij te troosten! Mensen die mij dierbaar zijn wil ik  (  zo egoïstisch!) gewoon nog niet kwijt! En toch zal ik er net als zij vrede mee moeten hebben dat ze er binnenkort niet meer is. Mijn hoofd en hart willen hier nog niet aan. ik kan het nog even geen plek geven. Ik heb een hoof vol van grijs gruis!
Dat dood en leven dicht bij elkaar liggen, daar zijn de meeste mensen zich wel bewust van, maar als deze twee zich bijna gelijktijdig van héél dichtbij aandienen, dan slaat mijn hart een aantal slagen over en draaien mijn hersenen op volle toeren om tot de conclusie te komen dat het leven en de dood lijken op de twee kanten van dezelfde munt en het is zéér aannemelijk dat dit ook niet anders kan op deze planeet van dualiteit. In beiden zit een kern van waarheid.
Deze wijze woorden van Lao Tse schoten me net te binnen; Wanneer je geboren wordt huil jij en lachen zij en wanneer je sterft, lach jij en huilen zij. Daar zit iets wezenlijks in en vertelt mij ook weer eens hoe relatief alles is.
De tweede aankondiging die ik afgelopen week kreeg, is dat ik weer Omie wordt. Oudste zoon en schone dochter zijn zwanger. Ik feliciteer ze hiermee van harte en laat ook deze boodschap bezinken.
Het komt me,( bijwerkingen van de Prednison?) allemaal een beetje over 'ut mot,' mede door het feit dat hier op de gang een paar deuren verder in het appartementen complex, iemand ligt weg te kwijnen. Zijn mantelzorgster, komt zo af en toe iets aan mij vragen. Meestal zijn dat praktische dingen,maar soms ook niet. Ik heb haar aangegeven dat zij een gesprek aan moet gaan met zijn huisarts en haar het adres en de plaatjes laten zien van de lokale  hospice. Zij zal veel overredingskracht moeten gebruiken bij de man, die bijna elke nacht een delier heeft en de hele boel bij elkaar schreeuwt.

NU gaat de voordeur bel! Ik hoor aan de manier van bellen dat zij het is waarover ik nu schrijf. Wanneer ik open doe, staat zij met een blik van vertwijfeling voor mijn voordeur. Ik loods haar met zachte hand naar binnen en hoor haar aan. Zij vertelt mij dat er een kamer vrij was in het hospice en dat zij alle medewerking heeft gekregen, ook van zijn huisarts. Morgen wordt meneer met de ambulance naar het hospice gebracht voor het laatste stukje van dit leven; en het is goed zo denk ik.
De kleine lieve Indische mevrouw, die zijn mantelzorgster is, twijfelt nog een beetje. Ik kan haar er gelukkig van overtuigen dat het goed is zoals ze het doet en tot nu toe gedaan heeft, maar dat het nu ook tijd wordt om goed voor haar zelf te gaan zorgen. Ik krijg twee dikke klapzoenen wanneer zij  met een gerustgesteld hart de deur uit gaat, want 'adoe zeg!' ze heeft nog héél veel te regelen.
Ik laat haar gaan, maar niet nadat ik haar de belofte heb gedaan om een een keertje samen met haar op bezoek te gaan in het 'Hospice'. 'Gedeelde smart is halve smart nietwaar?!'

Mijn hersens zijn nog steeds niet helemaal opgeladen, maar een Leeghoofd hebben is echt iets anders dan een leeghoofd zijn. Langzaam zakt na een glas 'Gemberthee' het gruis gevoel toch wat weg...

Wordt vervolgd. 

© Josephientje