Wat een WEEK weer! DEEL 1 van een heftige maar oh zo leuke week.
Het is herfstvakantie, dus ga ik woensdag niet zwemmen. Mij te druk in het bad en ook teveel lawaai. Ik blijf thuis, maar verenig wel het nuttige met het aangename door deel te nemen aan de Webinar die mijn uitgever gratis geeft over het uitgeven van een boek in eigen beheer.
Een uurtje les krijgen via het beeldscherm is goed voor m,n hersens en er blijft altijd meer hangen dan ik kan bedenken. Ik steek er in ieder geval, altijd iets van op.
Fijn dit soort van rust en leer momenten tussendoor. Ik ben geconcentreerd en kan het allemaal goed volgen.
DONDERDAG moet ik EERST maar eens gaan foerageren en mijn voorraadkast gaan aanvullen, want die raakt aardig leeg. Daar heb ik de rest van de week even geen tijd meer voor. Deze bezige bij is druk!
Ik weet niet wat mij overkomt op deze verwonder dag, wanneer ik een berichtje krijg van mijn uitgever met de mededeling dat er wederom een prachtige recensie is geschreven over mijn boek. Vrijdag gaat deze boodschap viral en wordt hij geplaatst op social media. Dit geeft me een flinke boost, dit had ik net even nodig!
BoekenGilde'Leven vanuit verzet is een mooi boek dat zeker het lezen waard is voor eigenlijk iedereen die open staat voor een rauw, niet opgeleukt maar waar verhaal over de haat-liefde verhouding van ouders, kinderen en hoe de oorlog hier een rol in speelt' - schrijft Petra Langenkamp in haar recensie over het boek van José Bosma.De hele recensie lezen? Dat kan via de onderstaande link.
Ongelooflijk! wat dit allemaal weer teweeg brengt. De prachtige reactie die hierop volgde n.a.v bovenstaande wil ik u niet onthouden:
Om reden van privacy wordt de volledige naam van de schrijfster niet vermeld
Goedemiddag, mijn ouders waren verzetsstrijders in Rotterdam waar ik in 1941 geboren ben. Mijn vader was een schipper uit Lemmer heeft mijn moeder ontmoet in Rotterdam. Hij moest van de Duitsers varen omdat hij alle papieren had en moest zich regelmatig melden. Zo ook op 7-1-1944 de dag dat mijn broertje geboren werd. Op 9-1-1944 stopte er een overvalwagen voor de deur om hem op te halen, vanaf die dag kan ik mij alles herinneren was exact 2 en een half jaar. Mijn moeder ging gewoon door in de kelder van ons huis lagen regelmatig tijdelijk opgeslagen om later weer op gehaald te worden. S'avonds werd er op het keukenraam geklopt en dingen gebracht of opgehaald, het was een kleine groep. Ik heb hen niet gezien en iedereen heette tante Annie als ik er naar vroeg. Ik heb verschrikkelijke dingen gezien voor een kind niet te bevatten. Eind 1944 kreeg mijn moeder een brief van het Rode Kruis dat mijn vader overleden was. Ik geloofde het niet en bleef volhouden dat mijn pappa terugkwam. De hongerwinter was vreselijk en toen wij als laatste op 8 Mei 1945 bevrijd werden was het een wonder dat wij nog leefden. Ik heb van Mei tot september voor het raam op mijn vader zitten wachten en daar kwam mijn vader aangestrompeld. Mijn moeder herkende haar man niet meer zo erg was hij gemarteld en op het laatste moment bevrijd, hij had zich daar aangesloten bij een groep en is gepakt. Gelukkig wisten zij niets van het feit dat hij in Rotterdam veel Joodse mensen waaronder mijn Opa verborgen heeft op de Zuid-Hollandse eilanden. Na de oorlog zat ik vol met vragen over de dingen die ik als kleuter gezien had en niet begreep waarom dit gebeurde. Daar heb ik nooit een antwoord op gekregen, de oorlog was over en er werd niet meer over gesproken. Hier was geen sprake van een haat-liefde verhouding. Zij wilden mij beschermen, waren zelf ernstig beschadigd maar wisten niet dat mijn geheugen zo goed werkte. Ik heb hele fijne ouders gehad en neem ze niets kwalijk. Maar ben later wel heel veel boeken over de oorlog gaan lezen, hartelijke groet Cornelia.
Ik moest drie keer slikken toen ik dit gelezen had en kon slechts antwoorden;
Wat fijn, dat u zo open reageert op deze mooie recensie van mijn boek. Dit is precies waarvoor het boek is geschreven. Dat mensen niet meer schromen en zich eens open durven uit te spreken, over die verschrikkelijke oorlogstijd, vanuit de wetenschap dat niemand hier alleen in staat. Dat deze verschrikkingen nog een nagalm hebben in de generaties die het meegemaakte, maar ook in de generaties van net na de oorlog. De kinderen van de Vrede. Misschien, helpt het om er alsnog over te spreken. Zoals u net gedaan heeft. Mag ik u vanuit mijn <3 hiervoor bedanken en u alle goeds toewensen? Lieve groet van José Bosma schrijfster van 'leven vanuit verzet'.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
VRIJDAG, heb ik een missie en moet ik ( ach, wat naar nou!) weer naar AMSTERDAM. Dit keer ga ik alleen, want er zijn een aantal zaken die ik zelf moet regelen, wil ik verder kunnen met het kinderboek waar ik momenteel mee bezig ben. Ik ga daarom eerst naar mijn eerste geheime locatie, waar ik een gesprek heb met...?
MET... is héél enthousiast en geeft mij zijn volledige medewerking. Hier wordt ik toch zo blij van! Het boekje waar ik aan werk en waarvan ik wens dat elke bladzijde een feestje gaat worden, zit er volgend jaar zeker aan te komen. Hoewel ik op dit moment nog niets kan en mag verklappen, hou ik u op de hoogte van mijn vorderingen en ook al spreek ik een beetje in raadselen, bovenstaand gesprek, is daar onderdeel van.
HELLO AMSTERDAM! Ik ga eerst maar eens een cadeautje scoren voor mijn kleinzoon die een dezer dagen alweer twee jaar wordt. In de 'Kinderboekwinkel' op de Rozengracht,
vind ik wat ik zoek en laat het helemaal leuk inpakken in een mooi papiertje en vervolg mijn weg. Om de hoek van de Rozengracht, zit een schattig cadeauwinkeltje en ik wil ook wel een kleinigheidje meenemen voor de baby die op komst is. het wordt een zacht vilten rammelaar in de vorm van een
De dame achter de toonbank, maakt er een feestelijk pakje van terwijl wij een wel héél bijzonder gesprek krijgen over de buurt, mijn boek en haar leven. Zij heeft ook een bijzondere achtergrond en een mooi levensverhaal. Zijzelf is half Joods en haar vriend is een Koerd. ' Zij geeft mij het adres van een verhalenvertellers club in Amsterdam. Ik geef haar mijn kaartje. 'Ga maar eens op mijn website kijken zeg ik, dat vindt je vast leuk'. Later dan in de planning ligt neem ik afscheid en snel mij naar mijn favoriete eetgelegenheid. 'Café Sonneveld' recht tegenover het pand waar ik getogen ben in mijn zo geliefde JORDAAN. Thuiskomen bij SONNEVELD. Ik moet tenslotte toch even iets eten voordat ik mijn weg vervolg naar het 'Jordanees Histories Museum'in de Bloemstraat. Een warm onthaal, dikke knuffels en een stukje PR is wat mij te wachten staat, wanneer ik het pand betreed. Cora is een vrouw naar mijn hart.Zo eentje van de gestampte pot.Wij verstaan elkaar. Het is binnen weer gezellig, warm en het café druppelt langzaam vol met lunchklanten, hetgeen mij een aangenaam en vertrouwd gevoel geeft.
Er zitten een vader moeder en twee allerschattigste kleine meisjes knus aan een tafeltje voor vier.
Je kunt echt zien dat ze de herfstvakantie aan het vieren zijn. De Man zegt tegen zijn dochters terwijl hij op de muren van het café wijst 'kijk alles van 'Wim Sonneveld' hangt hier aan de wand,' terwijl hij mij een guitige blik toewerpt en zegt' Vooral mijn jongste is helemaal weg van 'Wim Sonneveld'.
'Wat leuk nou!' grap ik terug. Mijn oudste heeft dat ook.
Ikzelf ben 'Wim Sonneveld' een flink aantal keren tegengekomen bij slagerij Rodriques op de hoek van de Vijzelstraat/ 3de weteringsdwarsstraat. wanneer ik vlees moest halen voor mijn moeder in de tijd dat zij opzichteres was van het 'Grillshofje' in de tweede weteringsdwarsstraat.
'Wim Sonneveld' had de mooiste blauwe ogen die je, je maar kunt voorstellen, het leken wel saffieren! Ook 'Ramses Shaffy' woonde in de buurt die kwam ik nog wel eens op straat tegen. 'Ach, de wereld is klein nietwaar?'...En alles is vergankelijk. Maar gelukkig zijn er de herinneringen' zeg ik met een zucht. Cora springt in en vertelt aan het gezin dat ik op deze gracht ben geboren en getogen, dat ik een boek geschreven heb en verhalenverteller ben. het gezin hangt aan mijn lippen en ik geef de leuke vader een visitekaartje zodat hij eens op mijn website kan kijken met zijn dametjes. Hij pakt het dankbaar aan en beloofd me dat hij dat zeker gaat doen. Ik moet verder, anders kom ik niet daar waar ik wezen wil vandaag. Tot het volgende bezoekje maar weer. 'Dag lieve mensen.'
Ik reken af en sleep mij naar de Bloemstraat, waar ik een afspraak heb om 14.00 uur voor een kennismakingsgesprekje met de bazin des huizes. Ik heb het gevoel haar al eeuwen te kennen. Ook zij heeft dat gevoel. 'Kijk!' dat praat wat makkelijker. Ik moet om de 100 meter even stoppen en naar adem happen vanwege de luchtvochtigheid en de pijn in mijn onderrug, maar ik zet dapper door. 'Wat leuk!'gilt Ilse door de tent en roept er meteen achteraan 'wil je koffie Jos?' Nou daar ben ik hard aan toe. En ook aan een troon om op te zitten om mijn pijnlijke delen de rust te geven die ze even hard nodig hebben. 'Kijk dan!' je hangt aan het plafond Jos! En ja hoor! Daar hang ik in volle glorie te hangen. Een klein meisje met autoped, zittend op het stoepje. Net als op de cover van mijn boek.
Nu ben ik wel wat gewend op dit gebied.
Ik was al eens een gevallen vrouw ( door mijn enkel gezwikt en ter aarde gestort)
Ik was ook al eens tegen de lamp gelopen ( als kind een koek gejat en gepakt door de kruidenier)
In de goot gelegen, in mijn geval dus gestaan ( staande in de dakgoot, ramen gelapt op twee hoog, levensgevaarlijk! Maar toen had je nog geen ARBO!)
Maar deze DANCING ON THE CEILING stond nog op mijn verlanglijstje en nu is het zomaar waarheid en hang ik 60x60 in zwart wit op het plafond van het 'Jordanees Historisch Museum'
en daar zijn wij behoorlijk trots op...zoals je kunt zien.
Een uurtje les krijgen via het beeldscherm is goed voor m,n hersens en er blijft altijd meer hangen dan ik kan bedenken. Ik steek er in ieder geval, altijd iets van op.
Fijn dit soort van rust en leer momenten tussendoor. Ik ben geconcentreerd en kan het allemaal goed volgen.
DONDERDAG moet ik EERST maar eens gaan foerageren en mijn voorraadkast gaan aanvullen, want die raakt aardig leeg. Daar heb ik de rest van de week even geen tijd meer voor. Deze bezige bij is druk!
Ik weet niet wat mij overkomt op deze verwonder dag, wanneer ik een berichtje krijg van mijn uitgever met de mededeling dat er wederom een prachtige recensie is geschreven over mijn boek. Vrijdag gaat deze boodschap viral en wordt hij geplaatst op social media. Dit geeft me een flinke boost, dit had ik net even nodig!
BoekenGilde'Leven vanuit verzet is een mooi boek dat zeker het lezen waard is voor eigenlijk iedereen die open staat voor een rauw, niet opgeleukt maar waar verhaal over de haat-liefde verhouding van ouders, kinderen en hoe de oorlog hier een rol in speelt' - schrijft Petra Langenkamp in haar recensie over het boek van José Bosma.De hele recensie lezen? Dat kan via de onderstaande link.
Om reden van privacy wordt de volledige naam van de schrijfster niet vermeld
Goedemiddag, mijn ouders waren verzetsstrijders in Rotterdam waar ik in 1941 geboren ben. Mijn vader was een schipper uit Lemmer heeft mijn moeder ontmoet in Rotterdam. Hij moest van de Duitsers varen omdat hij alle papieren had en moest zich regelmatig melden. Zo ook op 7-1-1944 de dag dat mijn broertje geboren werd. Op 9-1-1944 stopte er een overvalwagen voor de deur om hem op te halen, vanaf die dag kan ik mij alles herinneren was exact 2 en een half jaar. Mijn moeder ging gewoon door in de kelder van ons huis lagen regelmatig tijdelijk opgeslagen om later weer op gehaald te worden. S'avonds werd er op het keukenraam geklopt en dingen gebracht of opgehaald, het was een kleine groep. Ik heb hen niet gezien en iedereen heette tante Annie als ik er naar vroeg. Ik heb verschrikkelijke dingen gezien voor een kind niet te bevatten. Eind 1944 kreeg mijn moeder een brief van het Rode Kruis dat mijn vader overleden was. Ik geloofde het niet en bleef volhouden dat mijn pappa terugkwam. De hongerwinter was vreselijk en toen wij als laatste op 8 Mei 1945 bevrijd werden was het een wonder dat wij nog leefden. Ik heb van Mei tot september voor het raam op mijn vader zitten wachten en daar kwam mijn vader aangestrompeld. Mijn moeder herkende haar man niet meer zo erg was hij gemarteld en op het laatste moment bevrijd, hij had zich daar aangesloten bij een groep en is gepakt. Gelukkig wisten zij niets van het feit dat hij in Rotterdam veel Joodse mensen waaronder mijn Opa verborgen heeft op de Zuid-Hollandse eilanden. Na de oorlog zat ik vol met vragen over de dingen die ik als kleuter gezien had en niet begreep waarom dit gebeurde. Daar heb ik nooit een antwoord op gekregen, de oorlog was over en er werd niet meer over gesproken. Hier was geen sprake van een haat-liefde verhouding. Zij wilden mij beschermen, waren zelf ernstig beschadigd maar wisten niet dat mijn geheugen zo goed werkte. Ik heb hele fijne ouders gehad en neem ze niets kwalijk. Maar ben later wel heel veel boeken over de oorlog gaan lezen, hartelijke groet Cornelia.
Ik moest drie keer slikken toen ik dit gelezen had en kon slechts antwoorden;
Wat fijn, dat u zo open reageert op deze mooie recensie van mijn boek. Dit is precies waarvoor het boek is geschreven. Dat mensen niet meer schromen en zich eens open durven uit te spreken, over die verschrikkelijke oorlogstijd, vanuit de wetenschap dat niemand hier alleen in staat. Dat deze verschrikkingen nog een nagalm hebben in de generaties die het meegemaakte, maar ook in de generaties van net na de oorlog. De kinderen van de Vrede. Misschien, helpt het om er alsnog over te spreken. Zoals u net gedaan heeft. Mag ik u vanuit mijn <3 hiervoor bedanken en u alle goeds toewensen? Lieve groet van José Bosma schrijfster van 'leven vanuit verzet'.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
VRIJDAG, heb ik een missie en moet ik ( ach, wat naar nou!) weer naar AMSTERDAM. Dit keer ga ik alleen, want er zijn een aantal zaken die ik zelf moet regelen, wil ik verder kunnen met het kinderboek waar ik momenteel mee bezig ben. Ik ga daarom eerst naar mijn eerste geheime locatie, waar ik een gesprek heb met...?
MET... is héél enthousiast en geeft mij zijn volledige medewerking. Hier wordt ik toch zo blij van! Het boekje waar ik aan werk en waarvan ik wens dat elke bladzijde een feestje gaat worden, zit er volgend jaar zeker aan te komen. Hoewel ik op dit moment nog niets kan en mag verklappen, hou ik u op de hoogte van mijn vorderingen en ook al spreek ik een beetje in raadselen, bovenstaand gesprek, is daar onderdeel van.
HELLO AMSTERDAM! Ik ga eerst maar eens een cadeautje scoren voor mijn kleinzoon die een dezer dagen alweer twee jaar wordt. In de 'Kinderboekwinkel' op de Rozengracht,
De dame achter de toonbank, maakt er een feestelijk pakje van terwijl wij een wel héél bijzonder gesprek krijgen over de buurt, mijn boek en haar leven. Zij heeft ook een bijzondere achtergrond en een mooi levensverhaal. Zijzelf is half Joods en haar vriend is een Koerd. ' Zij geeft mij het adres van een verhalenvertellers club in Amsterdam. Ik geef haar mijn kaartje. 'Ga maar eens op mijn website kijken zeg ik, dat vindt je vast leuk'. Later dan in de planning ligt neem ik afscheid en snel mij naar mijn favoriete eetgelegenheid. 'Café Sonneveld' recht tegenover het pand waar ik getogen ben in mijn zo geliefde JORDAAN. Thuiskomen bij SONNEVELD. Ik moet tenslotte toch even iets eten voordat ik mijn weg vervolg naar het 'Jordanees Histories Museum'in de Bloemstraat. Een warm onthaal, dikke knuffels en een stukje PR is wat mij te wachten staat, wanneer ik het pand betreed. Cora is een vrouw naar mijn hart.Zo eentje van de gestampte pot.Wij verstaan elkaar. Het is binnen weer gezellig, warm en het café druppelt langzaam vol met lunchklanten, hetgeen mij een aangenaam en vertrouwd gevoel geeft.
Er zitten een vader moeder en twee allerschattigste kleine meisjes knus aan een tafeltje voor vier.
Je kunt echt zien dat ze de herfstvakantie aan het vieren zijn. De Man zegt tegen zijn dochters terwijl hij op de muren van het café wijst 'kijk alles van 'Wim Sonneveld' hangt hier aan de wand,' terwijl hij mij een guitige blik toewerpt en zegt' Vooral mijn jongste is helemaal weg van 'Wim Sonneveld'.
'Wat leuk nou!' grap ik terug. Mijn oudste heeft dat ook.
'Wim Sonneveld' had de mooiste blauwe ogen die je, je maar kunt voorstellen, het leken wel saffieren! Ook 'Ramses Shaffy' woonde in de buurt die kwam ik nog wel eens op straat tegen. 'Ach, de wereld is klein nietwaar?'...En alles is vergankelijk. Maar gelukkig zijn er de herinneringen' zeg ik met een zucht. Cora springt in en vertelt aan het gezin dat ik op deze gracht ben geboren en getogen, dat ik een boek geschreven heb en verhalenverteller ben. het gezin hangt aan mijn lippen en ik geef de leuke vader een visitekaartje zodat hij eens op mijn website kan kijken met zijn dametjes. Hij pakt het dankbaar aan en beloofd me dat hij dat zeker gaat doen. Ik moet verder, anders kom ik niet daar waar ik wezen wil vandaag. Tot het volgende bezoekje maar weer. 'Dag lieve mensen.'
Ik reken af en sleep mij naar de Bloemstraat, waar ik een afspraak heb om 14.00 uur voor een kennismakingsgesprekje met de bazin des huizes. Ik heb het gevoel haar al eeuwen te kennen. Ook zij heeft dat gevoel. 'Kijk!' dat praat wat makkelijker. Ik moet om de 100 meter even stoppen en naar adem happen vanwege de luchtvochtigheid en de pijn in mijn onderrug, maar ik zet dapper door. 'Wat leuk!'gilt Ilse door de tent en roept er meteen achteraan 'wil je koffie Jos?' Nou daar ben ik hard aan toe. En ook aan een troon om op te zitten om mijn pijnlijke delen de rust te geven die ze even hard nodig hebben. 'Kijk dan!' je hangt aan het plafond Jos! En ja hoor! Daar hang ik in volle glorie te hangen. Een klein meisje met autoped, zittend op het stoepje. Net als op de cover van mijn boek.
Nu ben ik wel wat gewend op dit gebied.
Ik was al eens een gevallen vrouw ( door mijn enkel gezwikt en ter aarde gestort)
Ik was ook al eens tegen de lamp gelopen ( als kind een koek gejat en gepakt door de kruidenier)
In de goot gelegen, in mijn geval dus gestaan ( staande in de dakgoot, ramen gelapt op twee hoog, levensgevaarlijk! Maar toen had je nog geen ARBO!)
Maar deze DANCING ON THE CEILING stond nog op mijn verlanglijstje en nu is het zomaar waarheid en hang ik 60x60 in zwart wit op het plafond van het 'Jordanees Historisch Museum'
en daar zijn wij behoorlijk trots op...zoals je kunt zien.
Reacties
Een reactie posten