Dwaas gezwoeg 

Ik zwoeg; want schrijven is hard werken, vooral als je net niet dat inspiratie moment hebt waarvan je denkt dat moet toch gemakkelijk uit mijn pen op het papier vloeien, nee… Ik zweet, zucht en zwoeg.

Jij, mijn pen, zwoegt ook.

Waar blijven nu die woorden, waarvan je altijd zegt dat je ze voor het oprapen hebt? Ik heb een ‘nu even niet moment’ krast mijn pen in de vorm van een bloemetje.

Wat is dit nu? Sabotage?

Hij /Zij/ zwoegt ook; mijn op hoge leeftijd, maar nog net niet antieke stoere werk peecee, piept, kraakt en protesteert in al zijn voegen en kan het haast niet meer opbrengen om dit soort oeverloos gezwam op te slaan.

Ik zwoeg dapper door, want oefening baart immers kunst? Toch? Waar ben ik gebleven? Oh ja… ik weet het weer.

Wij…(getuige bovenstaande,) zwoegen allemaal om toch iets zinnigs of onzinnigs op papier te krijgen. Veel geschreeuw en weinig wol, veel gepraat en weinig zeggen dat nu, is de kunst. 

Een verhaal vol nietszeggende zinnen bijna verworden tot literaire hoogstandjes die kant nog wal raken dus…

Zwoegen zij zich in het zweet, of moet ik zeggen ploeteren zij zich door deze dwaze brij waarvan het onvermijdelijk einde bijna in zicht is.

Hoor ik daar een diepe zucht? Een intense uitlating van verveling?

Pas dan maar op, een flinke ‘Bore out’ in het Nederlands vertaalt: ‘Ambtenaarsziekte’ ligt na de worsteling van het zwoegend lezen van dit schrijven, zomaar op de loer.

© Josephientje