Afgelopen vrijdag, alweer bijna een week geleden, mocht ik een lezing geven in de Jordaan bij het 'Jordanees Historisch Museum in de Bloemstraat te Amsterdam.

Weken van tevoren waren er aankondigingen gemaakt en verspreid op alle digitale kanalen.
De eigenaresse en ik hielden over en weer contact o.a. hoeveel mensen er zouden gaan komen vanwege het aantal stoelen en de beperkte plaatsen, want zo groot is het pand niet. Maar er gaan gelukkig veel makke schapen in een hok, daar waren wij  beiden zeker van.
Toen ik het aantal aanmeldingen zag, op Facebook berichtte ik haar dat het misschien handig was om een stuk of twintig klapstoelen te huren, want het zou toch vervelend zijn als mensen moesten blijven staan. Deze dame die ook voor geen kleintje vervaard is, was niet uit het veld te slaan en riep door de telefoon ' Dat komt helemaal goed met die stoelen Jo, ik ben op m'n best als ik flinke stress heb. Oké dacht ik en gaf het onmiddellijk over, want wie ben ik om daaraan te twijfelen nietwaar? Bovendien had ik deze stoelen wens al vanuit een zuivere intentie in de kosmos gezet.
En ziedaar... het wonder geschiedde. Daags erna krijg ik deze foto toegestuurd met de volgende tekst:

'Kijk dan! Ik heb er twee keer voor moeten rijden, deze stonden zomaar op straat! 14 keurig nette stoelen.' Even was ik helemaal flabbergasted. U vraagt en wij draaien is hier echt van toepassing. 'Thank you spirits' was alles wat ik uit kon brengen. Dan werkt het voorval op mijn lachspieren en kan ik hikkend van de lach, niet nalaten om te vragen of ze die toevallig voor de deur van een café of eetgelegenheid aantrof en of de uitbater misschien net even naar binnen was gelopen om daarna ook zijn tafels buiten te gaan zetten, voor de aankleding van zijn terras? Mijn lachspieren zijn helemaal gekneusd wanneer ik, na deze dienstmededeling, het telefoongesprek beëindig. het is te hilarisch voor woorden. Maar voorlopig heeft zij een partijtje fijne stoelen voor de toehoorders van de op handen zijnde lezing.
Een lezing, die gaat over het ontstaan van mijn boek 'leven vanuit verzet' en de aaneenschakeling van  zogenaamde toevalligheden en wondertjes tijdens het schrijfproces en dat waren er velen. Natuurlijk neem ik ook wat boeken mee voor de verkoop. En terwijl ik ze uitstal op het kleine toonbankje en de stoelen op hun plek worden gezet, ontstaat  bij mij toch weer die gezonde spanning en een beetje onzekerheid. 'Dat is helemaal niet nodig,'fluistert het stemmetje in mijn hoofd, je bent gewoon een verhalenverteller die mensen over het algemeen aardig weet te boeien.'

Maar iets vertellen over dit boek, is toch wel iets anders. Het is letterlijk en figuurlijk mijn kindje dat ik uit handen heb gegeven in de veronderstelling dat ik met dit schrijven, vanuit een grote kwetsbaarheid, mensen aan mag raken. Ik ben dan ook héél trots op alle positieve reacties die ik tot nu toe heb mogen ontvangen en het doet goed te horen of te lezen, dat mensen inderdaad aangeraakt worden en openlijk de behoefte voelen, hun verhalen en ervaringen over en in de tweede Wereldoorlog durven te vertellen. Dat vervuld mij met een diepe vreugde, daar krijg ik een warm hart van. Deze lezingen zijn dan ook en vooral bedoelt om uit te wisselen en te delen met elkaar.

Het is een gemengd gezelschap en alle stoelen zijn bezet, Er is met liefde gezorgd voor koffie/thee en iets lekkers. na afloop is er voor de liefhebber een Jordanees borreltje. Wat een warme ontvangst.
En wat een fijne en leerzame middag,
Lieve vriendin B is ook van de partij en draagt het stapeltje boeken voor mij. Zij neemt de zorg op zich voor de verkoop van de boeken en geniet zichtbaar van alle Jordanezen en de ongedwongen sfeer.

Ik praat de eerste drie kwartier over het ontstaan van mijn boek en gedurende de pauze stelt men vragen die ik, zover in mijn vermogen ligt, naar waarheid beantwoord.
Van een lieve oudere dame krijg ik een schattig verpakt geurkaarsje. Ik ken haar alleen van Facebook. Wij ontmoeten elkaar die dag voor het eerst in het echt, ze komt helemaal met de trein vanuit Hoorn om hierbij te zijn. Zij is een echte lieverd.
Ik speelde vroeger in het huis op de Bloemgracht, waar zij woonde gedurende de oorlogsjaren.
Het huis was kapot geschoten. Er bevonden zich ondergedoken verzetsstrijders die verraden en voor de deur vermoord werden, zij heeft dit als kind helaas mee moeten maken. Ik speelde als kind in het openstaande pand. Dat beschrijf ik ook in mijn boek. De vloer van de eerste verdieping lag vanaf 1 hoog schuin op de begane grond. ik gleed, héél stoer op een deurmat, vanaf de eerste kapot geschoten verdieping over het schuin liggende plafond, met een rotvaart naar beneden. levensgevaarlijk! maar dat besef je niet als kind. Tot een volwassene het ons verbood en mijn ouders inlichtte. Toen was het uit met de pret.

Mijn oud buurmeisje is er ook met haar man, zij zijn speciaal op de scooter vanuit Amstelveen gekomen. En ik maak kennis met een aantal nieuwe mensen. De sfeer is, als ware het een verjaardag, gemoedelijk en gezellig. En er gaan een aantal boeken over de toonbank zodat mijn boek zijn weg  weer kan vervolgen. Ik mag straks in het voorjaar een tweede lezing geven en daar ben ik reuze blij mee. Moe, maar zéér voldaan zijn B en ik tegen 17.30 weer thuis. Ik kan terugkijken op een geslaagde middag en een mooie lezing en zeker voor herhaling vatbaar.

© Josephientje.