Weet je nog?

‘Weet je nog Mam?’

Kerstavond een flink aantal jaren geleden. Toen wij na de bel gehoord te hebben, allebei op hetzelfde moment de deur opendeden?

Weet je het nog ‘Lieve Mam?’

Op de drempel van jouw huis, stonden een jongen en een meisje van hooguit 18 jaar die met een verwachtingsvolle blik in hun ogen aan ons vroegen of ze iets mochten zingen? Speciaal voor ons.

‘Weet je nog Mam, weet je het nog?’ Daar stonden wij, dicht bij elkaar, hand in hand net zo verwachtingsvol op wat komen ging.

Even stond de wereld stil voor jou en mij, er was alleen het grote Nu in dat ene speciale moment waarop zij bijna gelijktijdig inademden en de eerste noot inzette van hun zuiver, hemels engelengezang.

‘Weet je nog Mam?'

Het was een ‘Christmas Carol’ een prachtig, dit keer gezongen, kerstverhaal op de mooiste en zuiverste klanken die wij ooit gehoord hadden.

Beiden stonden wij daar, als waren wij betoverd, intens genietend van dit speciale magische moment. Het zo mooi gezongene was als balsem voor de ziel.

De tonen bereikten onze oren als zacht klingelende klokjes.

‘Weet je nog Mam?' Hoe wij in verwondering daar stonden, in de kou van de donkere winteravond en elkaar kleine kneepjes gaven. Hoe het voelde als een dierbaar geschenk, iets dat ons speciaal werd aangereikt.

Er was een luchtbel om ons heen, waar wij met z’n viertjes instonden, afgescheiden van de rest van de drukke wereld.

Het was alsof wij het alleenrecht hadden dit te mogen horen.

Toen de laatste klanken wegstierven in de ijle avondlucht en wij deze aardse engelen bedankten voor deze geste en hen iets wilde aanbieden, weigerden zij en namen met een gelukzalige glimlach afscheid van ons en verdwenen in de duisternis, ons achterlatend met een verward gevoel in de zo plotselinge stilte.

Wij omhelsden elkaar en voelden ons bevoorrecht en diep gelukkig.

‘Weet je nog Mam, weet je het nog?

Ik? Ik weet het nog als de dag van gister. Het staat voor altijd op mijn netvlies gebrand. Dit moment staat opgetekend in al mijn mooie herinneringen aan jou.

Het zou je allerlaatste kerstmis worden.

Het jaar daarop, nam jij afscheid van ons, je ging waardig over het lijden heen en sloot voorgoed je ogen.

Het voelt soms nog zo dichtbij, ook al is het is alweer dertien jaar geleden, maar echte zuivere liefde kent geen tijd.

There is no such thing as time, there is no time.


 Josephientje