Schrijversland

Ik heb mijn draai nog niet helemaal gevonden in het land dat de schrijver toebehoort. Is het Iemandsland? of Niemandsland? ik ben er nog niet uit. Een quote? Een boek? Een kortverhaal? Een gedicht? Ik schrijf het. Misschien niet naar de wens van elke lezer, maar net zoals een kok niet voor alle monden kan koken, zullen mijn schrijfsels, de een nu eenmaal meer aanspreken en boeien dan de ander. Ik doe gewoon wat ik voel dat ik moet doen en soms pakt dat iets anders uit als ik in gedachten heb. Inspiratie is een heel apart iets. Ineens stroom je ervan over… en op andere momenten heb je het gewoon even niet. Gelukkig heb ik in korte tijd geleerd, dat inspiratie altijd wel weer ergens opduikt en ik op die momenten haastig neerschrijf wat mijn hersens mij dicteren. Soms kort, soms lang en soms in dichtvorm. En nee, ik ben geen letterkundige en ook geen Neerlandica, ben zelfs geen journalist en noem mijzelf nog geen auteur. Ik ben, en dat is genoeg. Schrijfster, daar kan ik me voor dit moment aardig mee verenigen. Dat voelt goed. Ik zet als het even kan mijn gevoelens op papier, begin met een zin en borduur daarop voort, niet wetende waar het eindigt, dat is het fijne van schrijven, je hoeft niets en mag alles, zolang je tenminste niet over personages schrijft, want die willen allemaal in een bepaalde richting geduwd worden zodat het tot een spannend of zinvol verhaal wordt gekneed. Soms doe ik daaraan mee. Vaker niet. Ik schrijf gewoon wat in me opkomt, niet meer, niet minder. Want, dat is wat ik leuk vind en wat ik het allerliefste doe. Ben nog lang niet uitgeschreven oh nee. Woordenstromen elke keer giet ik ze in een vorm die in wezen nietszeggend is en toch zoveel te vertellen heeft. Is dat wat schrijven tot een kunstvorm verheft? Ik zou het niet weten, ik doe maar wat. Ik schrijf en daar word ik blij van. En naar ik heb gemerkt, sommige van mijn lezers ook.

© Josephientje