Afgelopen zondag heb ik, misschien wel voor de allerlaatste keer, de stem van mijn lieve vriendin mogen horen.Zij brengt haar laatste weken, dagen door in een Hospice om in alle rust over het lijden heen te kunnen gaan.
Dit vloeide er na ons korte gesprekje uit mijn pen:
Ik ben
Mijn hart voelt zwaar, alsof het lasten heeft gedragen.

Mijn geest bedrukt en dof in tijd van lange bange dagen

Tranen meanderen in diepe rimpels langs mijn gelaat

Het zoute vocht bij aanraking van m’n tong mijn aangezicht verlaat

De jaren tellen mijn aardse kleed gehavend en geschonden

Aangetast door de tand des tijds die ‘t meedogenloos deed verwonden

Mijn uren geteld het sterven nabij mijn tijd bijna verstreken.

Ik slaak mijn allerlaatste zucht terwijl mijn ogen breken het levenslicht gedoofd

Is voor de dood geweken

De tijd is om mijn strijd gestreden ik heb gelachen en geleden

Mijn energie begint de terugreis naar de oorsprong

In ‘t aangezicht van gouden licht naar onbeperkte vrijheid

Strekt mijn onsterfelijke kern zich glorieus het neemt een voorsprong

Zich koesterend in de oneindige liefde van verlichte tijdloosheid

Ik ben

© Josephientje