Zonder gescheurde kleren,

heb ik de afgelopen tijd ook weer overleefd.

is even kijken of ik een redelijk beeld kan schetsen van de afgelopen dagen. Zoals u inmiddels wel weet, was ik even weg van de snelweg. Het enige dat deze afkickende junk deed, was overleven en het grauwe leven iets aangenamer maken door mezelf alsmaar moed in te spreken om vooral toch eens wat buitenlucht te gaan happen, op de fiets te stappen, naar het filmhuis te trappen en daar intens te gaan genieten van een lekkere lange film. Dit, kon ik volgens mij net aan!

Daar moest ik mijzelf langzaam mentaal op voorbereiden en dat deed ik dan ook. Ik bestelde het kaartje op mijn pc, betaalde het bedrag netjes via de digitale bank, printte het zoals gewoonlijk uit op mijn eigen huisprinter en was zéér tevreden over deze daad.
Ik heb een verlanglijstje van films, die ik graag op het grote doek wil bekijken en begin als eerste met de film 'de Dirigent.'  Op de tweede plaats zet ik' Mary Queen of Scotland.' Ik hou van kostuumdrama's met alles erop en eraan en het Engelse Koningshuis intrigeert mij mateloos. Maar eerst maar vanwege tijdsdruk' de Dirigent'. Fijn zaterdagmiddag uitje. Ik verheug me hierop.
Ik moet mezelf er wel toe zetten om na een héle week ziek zwak, misselijk en verplicht binnen zitten, onder de pomp te gaan. Dat kost energie, maar het resultaat is werkelijk verbluffend. Ik zie eruit alsof ik net bij de kapper en de schoonheidsspecialiste vandaan kom. Het weer is mij goed gezind, strakblauwe lucht en mijn E fiets en ik hebben er beiden zin an.
Het is nog geen tien minuutjes fietsen, dat stukje frisse lucht heb ik toch maar mooi te pakken!
Ik plan verder niets en laat me leiden door het leven zelf. Zet m'n fietsje aan de ketting op de parkeerplaats van het filmhuis, kijk nog een keertje om en ga met een gerust hart naar binnen.
Hang mijn jas in de garderobe, neem mijn sjaal onder de arm mee de zaal in want de airco staat daar altijd op de hoogste stand, zodat ik met meer spierpijn dan ik al had, het pand verlaat. Maar niet deze keer. Een slimme meid is tenslotte op de toekomst voorbereid. Het is druk voor de deur van de grote zaal waar mijn film draait er staat een behoorlijke rij en wanneer ik naar binnen stap, wordt mij verteld dat de vrijwillige filmoperator de verkeerde film in de projector heeft gezet, het wordt dus niet ' de Dirigent' maar ' Mary Queen of Scotland.' Kennelijk moet ik die toch eerst zien?!

Ik maak geen bezwaar en terwijl de helft van de rij rechtsomkeer maakt, installeer ik mij op het best denkbare plekje, de zaal is nauwelijks voor de helft gevuld en mijn ogen verslinden alle mooie beelden die op mijn netvlies verschijnen tot in elk detail. Ik geniet met volle teugen onder mijn shawl (dekentje) wanneer de film is afgelopen en de ongeduldige massa zich vast naar buiten spoed, wacht ik totdat de aftiteling is afgelopen en de laatste tonen van de prachtige muziek wegsterven in de lege zaal. Het is inmiddels in de namiddag en ik doe, met mijn hoofd nog bij de mooie plaatjes van de film, wat boodschapjes in het dorp en besluit de visboer te plunderen. Haring! Oh wat ben ik ineens belust op haring. Ik neem er een aantal mee, klaar voor consumptie en ik trakteer mezelf op bami met zalm voor het diner.

Ter plekke besluit ik vriendin J te verrassen in haar winkeltje. Die lust ook wel een haring, 'gezellig dat je er bent Jo' roept ze me toe en 'ohh wat heerlijk haring!' wij smullen ongegeneerd van deze zoute lekkernij. 'Ik sluit de tent iets vroeger, vandaag het is toch slapjes en dat halve uurtje maakt ook niets meer uit' zegt ze, terwijl ze haar reclamematerieel naar binnen zeult.' `Ga jij je auto maar vast halen, dan blijf ik even in de winkel, dat scheelt een hoop gesjouw' zeg ik. Dat doet zij. Ik wacht tot ze afgesloten heeft, we nemen afscheid met een dikke knuffel en ik stap op mijn trouwe stalen ros om langzaam de schuinte van het pleintje af te rijden. Héél behoedzaam en zonder haast rijd ik naar beneden en wat er dan gebeurt snap ik nog steeds niet. In een fractie van slechts één seconde stort ik  heel gracieus en in slow motion ter aarde. Daar ligt deze gevallen vrouw met fiets bovenop zich en zie ik de beelden van zoeven aan mijn geestesoog voorbij trekken. Omstanders komen op mij af, maar naast mij, staat ( wonder boven wonder) mijn bloemenvrouw met een mevrouw naast haar.
Ik kan met geen mogelijkheid overeind komen, want ik lig heel onhandig, met mijn bovenste been gestrekt en mijn onderste been gebogen en mijn voet in horizontale stand. Door de druk van mijn zware fiets kan ik mijn voet niet verplaatsen en onmogelijk overeind komen. ik sus de omstanders en zeg dat ik niets mankeer, vraag aan mijn aardige bloemenvrouwtje of ze mij even een hand kan geven zodat ik wat steun heb om mijn voet onder me vandaan te trekken en zo langzaam overeind te komen om de schade op te nemen. Mijn fiets mankeert niets en is net als ik nog helemaal heel. Alleen het mandje voorop zit iets los, maar dat is slechts een kwestie van even naar de fietsenmaker en de bevestiging aan laten draaien. Ik zelf heb helemaal niets.Zelfs mijn jas is helemaal schoon. Echt! het ging ook allemaal zo geregisseerd ik leek wel een stuntvrouw in een vertraagde film. Vriendin J zet haar auto even midden op de weg en vraagt of ze mij naar huis moet brengen. 'Nee dat hoeft niet Jen, ik ben nog heel en kan nog fietsen.' Nou gelukkig maar'  zegt Jen die niet verblikt of verbloost van een zenuwlijder die achter haar staat te toeteren.
HET! Heeft haast en Jen en ik, allebei uit hetzelfde hout gesneden en in dezelfde buurt geboren, maken gewoon ons gesprekje even af. Heel lief die bezorgdheid. De automobilist staat inmiddels bijna op ontploffen en wijst al tikkend op zijn horloge. Ik sla in het openbaar een kruisteken vlak voor zijn snufferd. Geduld is een schone zaak en de koningin is nog heel! Leve de koningin..
Gek; eigenlijk ben ik niet eens geschrokken en fiets op mijn dooie akkertje naar huis. Daar liggen twee pakjes op mij te wachten.

Mijn kipdochter, (die vindt dat ik behoorlijk uit het lood geslagen ben,) heeft magneten voor mij besteld om mijn zelfhelend vermogen te activeren. Nou, laat maar komen denk ik. Ze heeft twee buisjes met magneetjes (hematiet en magnetiet) voor in het drinkwater besteld, die verdwijnen dan ook meteen in een karaf met vers kraanwater om hun werk te kunnen doen. Twee grotere (hematiet magneten) zijn voor in m'n kleding ( broekzakken, BH ) om mijn magnetisch veld te herstellen.
Terwijl ik de verpakking open en deze twee stenen uitpak die allebei in een apart vakje van het doosje zitten) schieten ze door een ongecontroleerde beweging van mijn handen bijna gelijktijdig  het luchtruim in.  In de lucht komen ze met een keiharde klengggg aan elkaar vast te zitten. Muurvast! Met een harde klap komen ze op de grond terecht. Ik schrik me te pletter en mijn hart bonst in m'n keel. Ik vind het enge dingen... Ik heb zo al een pesthekel aan elektriciteit. Maar volg de instructies die op de bijbehorende gebruiksaanwijzing staan, braaf op. En, na ze met enige moeite, van elkaar gerukt te hebben en ze allebei op veilige afstand van elkaar afgespoeld en afgedroogd heb, verdwijnen ze ( een links en een rechts) in het daarvoor bestemde kledingstuk. Ziezo; laat ze hun werk maar doen.

Ik drink nu dagelijks een aantal glazen 'eau 'd magneet' en ik moet zeggen, ik begin me er beter bij te voelen, mijn energie wordt hierdoor wat opgepept en baat het niet ? Schaden... doet het ook niet... hoewel?
Mijn kipdochter schrikt zich wezenloos wanneer ik met grote letters HELLUPPPPP! app. 'Hellup?' Antwoordt zij 'wat is er aan de hand?'
Ik app terug. ' Zit al twee dagen vast op de deur van de koelkast, is dat wel goed?
Gelukkig, kan zij, na van de eerste schrik te zijn bekomen, hier wel om lachen. en tikt alleen maar het woord 'Hopeloos' in. Zou het? Net nu ik een beetje aan de beterende hand ben?

© was getekend Josephientje