Mijn lieve Joodse buurvrouw die het appartement aan het einde van deze gang bewoont , is na afwezigheid van een aantal dagen weer thuis.

'Jaaah ik ben het, ik ben er weer hoor! Kun jij even voor mij opendoen?' Tettert ze met luide stem door mijn intercom.' Maar natuurlijk! roep ik terug' terwijl ik snel de hoorn ophang en de gang in storm om haar bij de lift op te vangen met haar pakkelarie.
Je kan niet om haar heen, want als zij eenmaal begint te kletsen,dan houdt ze voorlopig niet meer op. Ik stoor me daar niet zo aan en weet haar meestal wel op tijd af te remmen en weer stil te krijgen, maar laat haar nu maar even begaan. Kennelijk heeft ze dit nu even nodig om weer een beetje te wennen aan haar thuiskomst.
Ik ben oprecht blij om haar weer in levende lijve te zien, neem de twee tassen van haar over en steek de sleutel in het slot van haar voordeur terwijl ik deze omdraai en de deur openhoudt, zeg ik
'Entree Madame.' Ze loopt met ferme pas naar binnen en inspecteert met spiedende blik haar huisje terwijl ik de tassen neerzet en roep: 'Eerst maar even je jas uit'  even zitten en vertellen hoe het allemaal gegaan is.' Van A tot Z krijg ik het hele verhaal met alle sappige en minder sappige details tot wel drie keer toe te horen. Soms onderbreek ik haar en maan haar een beetje tot kalmte, want het is allemaal niet niks wat ze nu weer achter de rug heeft.
Afgelopen donderdag heeft zij de zoveelste operatie moeten ondergaan in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis. Dit keer is er een lymfekliertje verwijderd. Ik vind het allemaal wat. Op die leeftijd nog al dat gepeuter en gesleutel. 'Maar ja, wat moet, dat moet nietwaar!' Zegt ze strijdvaardig.

Het valt me op, dat ze er, ondanks deze afgelopen dagen en die operatie, toch héél goed uitziet.
Vitamine L van liefde en A van aandacht en het simpele feit dat iemand nu eens voor haar de zorg op zich neemt in de vorm van het brengen van een 'koppie' thee of een lekkere maaltijd helpen daar zeker aan mee. Ik ben blij te zien dat zij zich na deze ingreep goed voelt.

'Ohhh' zegt ze ik moet je nog iets vertellen en haar ogen glinsteren al bijvoorbaat bij deze aankondiging. 'Nou barst eens los dan.'zeg ik terwijl ik op het puntje van mijn stoel ga zitten.
En zij begint...
Ik zit in alle rust op mijn kamer aan een tafeltje bij het raam te lezen in het boek 'Het zwijgen voorbij' van Joop Voskuijl, dat ik ooit van jou kreeg. Er komt een verpleegster binnen, die al grappend vraagt 'Is het spannend?' Ik schiet in de lach om deze vraag en leg haar uit waar het over gaat. Ik vertel haar over Joop's moeder die de jongste helpster voor de onderduikers was en over de boekenkast in het Anne Frankhuis die Joops grootvader heeft getimmerd.
'Nouuuu...'zegt zij stomverbaasd, dat is ook toevallig. 'Ik heb net ook iets over het Anne Frankhuis gelezen, over een kindje dat daar speelde in een ander boek dat ik van een goede vriendin heb geleend. Dat boek leest zo lekker weg, dat ik moeite heb met ophouden en wegleggen als ik naar mijn werk moet, iets met leven en verzet.
 Je bedoelt 'Leven vanuit verzet'? De verpleegster knikt bevestigend en mijn buurvrouw verteld de verbouwereerde verpleegster dat de schrijfster van dat boek haar buurvrouw is..Ik dus!
               
 
Nu is het mijn beurt om in de lach te schieten, want wat is het leven dan weer leuk met al die onverwachte wendingen en verassingen. En wat is de wereld dan opeens klein.
Voor mij, is dit een regelrecht cadeautje en ik geniet hiervan met volle teugen. Hoe leuk wil je het hebben? Leuker, tenzij je geneest van die rotziekte die kanker heet, kan het haast niet worden in het Antonie van leeuwenhoek ziekenhuis. Dit is voor mij een opkikker en soms heb ik die ook gewoon  even nodig.
Buurvrouw druk ik na dit verhaal een zak mandarijntjes in haar handen en sommeer haar om toch vooral nog een paar uur te gaan rusten en die volle tassen maar even te laten staan, die kunnen morgen ook uitgepakt worden.
In de wetenschap dat zij zich hier niets van aantrekt, verlaat ik met een dubbel blij gevoel het pand en trek behoedzaam de deur achter mij dicht.
                                                       

© Josephientje